Una giornata particolare - deel 2
14.30 uur Ik probeer een boek te lezen: De Eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano (zon achternaam wil ik ook wel), maar mijn concentratievermogen laat het afweten. Ik denk dat ik het maar mee naar Spanje neem.16.30 uur Even naar de supermarkt om de hoek, omdat ik de helft ben vergeten. Natuurlijk, hoe kan het ook anders. Helaas moet ik wel weer met de trap naar beneden en boven wat energie kost. Onderweg leeg ik mijn brievenbus. Het verpleeghuis om de hoek vraagt vrijwilligers via een folder. Misschien is het iets voor mij? Ik vind het eng om nieuwe afspraken te maken, omdat ik niet weet of ik me eraan kan houden.
16.45 uur Ik bel zusjelief, maar ze neemt niet op. Misschien is ze naar het ziekenhuis voor de bevalling. Dat zou dan wel drie weken te vroeg zijn. Volgens mij kun je ook plaatsvervangend zenuwachtig zijn als het gaat om de geboorte van een neefje/nichtje (ik verklap het natuurlijk nog steeds niet).
17.30 Pasta en de broccoli koken die door de salade moet. Verder alle overige ingrediënten in een schaal gooien en de dressing maken. E. zorgt zelf voor het hoofdgerecht (kipfilet uit de oven) en dus hoef ik verder niets meer te doen. Bovendien kun je amper met twee mensen in mijn miniatuurkeuken staan. Daarom is het ook praktischer op deze manier. Herman de Blijker zou er bijvoorbeeld niet inpassen. Dat is ook wel weer een beetje jammer.
18.00 uur E. heeft mijn keuken in beslag genomen (ze lijkt niet op Herman hoor). Het eten smaakt natuurlijk heel goed Gelukkig is alles al klaar, want de vermoeidheid is me nu echt de baas. Aan het begin van de avond is mijn energie verdwenen. Doe ik s avond iets intensiefs gepland, dan moet ik daar overdag rekening mee houden, zodat het niet te veel wordt. Komt zon training time management toch nog van pas.
21.30 uur Mijn bezoek is weg, de keuken is opgeruimd en ik doe de televisie aan om naar het journaal van tien uur te kijken. Mijn ogen vallen nu al dicht en ik besluit dat het genoeg is geweest voor vandaag. Morgen wil ik een heel eind gaan fietsen om aan de conditie te werken (is ook wel nodig dus).
22.30 uur Welterusten!
Tot slot: het was dus helemaal niet zon bijzondere dag, maar een dag als andere dagen. Ik probeer er alles uit te halen en hoewel de verbeteringen klein zijn, zie ik nog steeds wel een opwaartse lijn. En wie weet vertel ik hier ooit dat ik een halve marathon heb gelopen. Dromen doe ik gewoon 24 uur per dag. En de titel hierboven is in het Italiaans, omdat ik dat zo mooi vond passen bij Paolo Giordano soms mag 'creativiteit' best een beetje vergezocht zijn.
acht reacties
Zo, de vermoeidheid heeft je dus echt in zijn greep. Daar staan wij natuurlijk helemaal niet bij stil, al kan ik me (na mijn PTSS) er veel bij voorstellen. Gelukkig ben ik weer in mijn ritme aan het komen, maar dat is voor jou een wat moeilijkere weg. Weet je wat mij heel erg helpt: pilates op apparaten. Onder begeleiding. Rustig, geen harde muziek, één op één en na twee maanden heel relaxed maatoefeningen gedaan te hebben, merk ik zowaar meer kracht en meer conditie. Zonder mezelf uit te putten, maar telkens net niet over de grens te gaan. Die verplaatst daardoor langzamer, maar hij verplaatst wel! Idee voor jou?
heel herkenbaar van toen ik in mijn revalidatieperiode zat, hoe jij zo je dagen invult… nu is het bij mij weer een beetje minder, hoewel ik dat niet altijd wil toegegeven hebben 
(wellicht ook herkenbaar voor jou?!)
liefs en nog meer van die dagen, met wat meer energie mag ook!
ik hou van goede moed!
jij hebt meer gedaan dan ik hoor, dus ik vind dat jij het heel goed doet, die halve marathon gaat er zo zeker komen!
trouwens, oefeningen kan natuurlijk nooit kwaad, maar met dit weer is het ook belangrijk lekkere dingen te doen en van de terassen te genieten. 
Ben benieuwd wat je van ‘Eenzaamheid van de priemgetallen’ vond… kreeg m toevallig getipt deze week door vriendinnetje. Zij was behoorlijk onder de indruk. Staat bij mij nog op mn lees-verlanglijstje
Ik kan je aanraden het boek “Lichamelijke Oefening” van Midas Dekkers te lezen.
Dan voel je daarna nooit meer de behoefte in je opkomen om een halve (of hele) marathon te gaan lopen.
Is namelijk helemaal niet “gezond” dat lopen van zo’n marathon.
Een frisse wandeling, een stukje fietsen, oké, maar dat is dan genoeg.