Tas met poezen
In de trein zit een jong meisje tegenover mij. Ze heeft een grijze papieren tas op schoot met een Nike-logo erop. In die tas zit nog een tas, roze met poezenprint. Ik denk dat hij nieuw is, want er hangt een label aan. Naast haar zit een man van middelbare leeftijd, hij snurkt en zijn kin is op zijn borst gezakt. Het meisje tikt tegen zijn schouder. De man schrikt wakker en ze kijkt hem dwingend aan. Ze zegt het niet met woorden, maar ik lees het in haar blik: Pap doe normaal je snurkt. De non-verbale communicatie waar familieleden en geliefden het alleenrecht op hebben. Pa is direct stil. Het meisje haalt een Cosmopolitan uit de papieren tas en leest. Dan stopt de trein middenin het weiland, er is geen station in de buurt. Het is bijna donker.Ik druk mijn neus tegen de stoffige treinruit en zie grillige silhouetten van appelbomen. Deze zijn net zo symmetrisch aangeplant als palmbomen langs boulevards in Barcelona, maar waar de Spaanse collegas uitblinken in glamour, voert hier grauwheid de boventoon. Behalve op het moment dat in het najaar de appels als rode, ondergaande zonnen aan de takken hangen. Dan is de glamour, hoewel vergankelijk, binnen handbereik. Zelfs voor mensen zoals ik.
De trein gaat niet rijden, maar slaapt lang in het landschap gevuld met boomgaarden. Het meisje schuift ongeduldig met haar billen over de bank. Ze kijkt op haar horloge en trekt woest het label van haar poezentas.
Zucht diep.
Oog in oog met haar ongeduld weet ik dat ik veranderd ben. Ooit heb ik me boos gemaakt over ongewenste vertragingen en nu lach ik erom. Alles wat vandaag moet, is morgen misschien geen verplichting meer. Het is mijn nieuwe manier van kijken. Ik kan beter loslaten en afwachten nu ik besef dat het eindstation altijd wel komt. De vraag is slechts wanneer en hoe het wordt bereikt? Op het antwoord wacht ik niet meer. Ik beleef het.
elf reacties
en zo is het… toen mijn moeder zich verzwikt had moest ze nog vanalles… mijn motto is… kan het ook straks?? Want van rennen en vliegen word ik alleen maar vervelend…
Sorry… misschien is de link tussen mijn motto en mijn moeders enkel niet helemaal duidelijk… ze deed in die periode veel te veel… en ik zei toen tegen haar “kan het ook straks” Sindsdien vraagt ze zichzelf eerst kan het ook straks =)
Hey Maaike, wat een diepzinnige tekst, een vrouw als jij komt blijkbaar zover……… en zo jong ! Ik vind de boodschap (tussen de regels) heel prachtig en krachtig.
Dank je wel
weer heel mooi verwoord… ik hoop dat je nog lang in de file mag staan, dat je nog veel vertraging oploopt en dat het eindstation nog lang niet in zicht is!!! fijn dat je ons hier deelgenoot maakt van jouw diepe en zinvolle overpeinzingen! thankx
Daar bewonder ik je om, al heb je je deze manier van kijken misschien door een rotsituatie aangeleerd. Neemt niet weg dat het een prachtige manier van kijken is.
Observaties lees je overal in weblogs, iedereen mijmert wel eens in weblogs. Het grote verschil is alleen dat jij een eigenheid in je schrijven hebt. Mooi gevonden taal, niet gezocht. Compliment.
Mooi en nog eens… mooi ;)