Hersentumorpatiënt steelt boterhammenzakjes
Ook als ik blueberry muffins (bosbessencakejes) wil maken, brengt Mister Tumor alleen maar ongemak met zich mee. Van de week heb ik voor het eerst van mijn leven iets uit een winkel gestolen. Geheel per ongeluk en ik heb het later weer teruggebracht, maar een beetje stelen, telt als helemaal stelen. En het ging me toch gemakkelijk af Echt waar, ik zou de perfecte dief kunnen zijn, ware het niet dat ik een geweten heb.Het was van dat trieste weer. Muisgrijs en motregen. Om de dag wat op te fleuren, had ik opeens heel veel zin in blueberry muffins. En ik zou ze zelf maken. Dat had ik al eens eerder geprobeerd, maar dat liep uit op een fiasco want ik had niet de juiste muffinvorm. Het gevolg was: één voetbalgrote muffin die meer leek op een gigantische olifantenkeutel met bosbessen. De keutel rook wel lekker naar cake, echter de smaak bleef achter. Ditmaal zou ik het daarom anders aanpakken. Ik ging een muffinvorm kopen en ik maakte er een heel project van, omdat het toch slecht weer was en ik niets beters te doen had: Project Blueberry Muffins.
Vol goede moed, regen of niet, stapte ik op de fiets om dé vorm te kopen. Dat is dus best lastig. Bij de kookwinkel was dé vorm veel te duur, bij de Marskramer hadden ze alleen een rubberen geval en zon muffincondoom zag ik niet zitten. Uiteindelijk belandde ik bij Blokker, waar anders. Blokker had wel een muffinvorm, maar ik betwijfelde of die in mijn oven zou passen. Als hersentumorpatiënt heb ik nu volgt het ongemak een totaal vervormd ruimtelijk inzicht. Dus pakte ik, in plaats van de muffinvorm, slechts een zakje boterhammenzakjes uit een rek, want die had ik toch nog nodig. Alleen vergat ik af te rekenen en daar kwam ik pas achter toen ik al onderweg was naar huis. Eerst dacht ik, laat maar zitten, waarvoor ik me schaamde, dus fietste ik terug.
Eh mevrouw, zei ik tegen de verkoopster van Blokker. Ik ben vergeten mijn boterhammenzakjes af te rekenen. Dat is me echt nooit eerder overkomen hoor. Echt waar niet. Mijn wangen voelden aan als kacheltjes. Ik was bang voor een arrestatie en ik zag de krantenkoppen al voor me: Hersentumorpatiënt steelt boterhammenzakjes. s Avonds zou ik dan geïnterviewd worden over mijn zonde door Pauw & Witteman en voor hen ben ik een beetje bang. Bijna wilde ik daarom een zielig verhaal houden tegen de verkoopster over gliomen, kankercellen en verminderde geheugencapaciteit, maar het is niet mijn stijl om mijn ziekte als excuus te gebruiken. Ik hield verder wijs mijn mond. 'Nou, zei de verkoopster van Blokker, zonder een spoor van vermaning in haar stem. Dan had je beter iets groters mee kunnen jatten uit de winkel, want wat heb je nou aan boterhammenzakjes? Ik was er stil van.
Project Blueberry Muffins bevindt zich logischerwijze nog steeds in de ontwikkelingsfase.
zeventien reacties
Hey Maaike, wat een verhaal en wat ben je eerlijk en dan ook nog die reactie van die juffrouw.
Misschien kom je nu niet bij P&W, maar wellicht ga je over de tong bij een koffiegesprekje en bij het eten van een muffin, door juffrouwen van Blokker!
Troost je, ik heb het ook wel eens gehad. En ik ontkende het, kei- en keihard. “Mevrouw, u moet die snoepjes nog afrekenen”. “Nee hoor”, zei ik toen. Tot ik besefte dat ik inderdaad snoepjes in mijn hand had die ik bijna gewoon mee naar buiten had genomen :)
Ik denk niet dat ze de moeite nemen om Pauw en Witteman te bellen voor een dief die uit zichzelf boterhamzakjes komt terugbrengen. Dan had je toch minstens waxinelichtjes moeten jatten.
.
ik hoop vooral dat er toch nog een vervolg komt aan project blueberry muffins… want die lijken mij superlekker!
HuH? Hoe heb je dat gedaan dan? Had je ze gewoon in je hand mee naar buiten genomen?
Maar wel heel dapper dat je terug ging naar die winkel. Ik weet niet of ik dat gedaan zou hebben.
WOW! Eerlijkheid duurt het langst ook met zo een suffe reactie… Trouwens, ook zonder tumor kun je de Bijenkorf uitlopen met een hippe sjaal om je nek, 300 m later erachter komen dat je iets raar om je nek hebt hangen, terugloopt met je broer, het alarm dan wel afgaat en ook zo een opmerking krijgt van de bewaker… zucht!!!!
hahaha! Ik zou noooooooooooit terug hebben gedurfd. alhoewel ik dat wel deed toen peuterdochter smeerworst meenam uit de buurtsuper
Mooie blog. En lekkere muffins uiteindelijk?
Hoop t voor je
Liefs
Ik vind het wel stoer van je dat je de boterhamzakjes terug bent gaan brengen. Er zullen vast genoeg mensen zijn die denken: ach laat maar… Ben nu trouwens wel erg benieuwd of het muffinproject nog een happy end gaat krijgen!
Mooie reactie van de verkoopster. En had je op zich graag bij P&W gezien hoor, maar dan toch liever om je creatieve talenten.
Ik jatte toen ik klein was een keer per ongeluk suiker en bloem (zou mijn moeder ook muffins hebben willen bakken toen?). Liep er vrolijk mee de winkel uit door de ingang, geheel in gedachten verzonken. Toen mijn moeder om het wisselgeld vroeg realiseerde ik me dat ik het briefje van vijf nog had. Oops…