Gedwongen afscheid van een wijvenauto
COLUMN voor vrouw.nlTien jaar geleden kocht ik op een druilerige zaterdagmiddag mijn eerste eigen auto. Het was een zo goed als nieuwe Fiat Cinquecento uit 1997, klein van stuk en met fraaie, blauwe bekleding. De volgende dag ging ik samen met mijn vader naar de garage om de auto op te halen. Gelukkig wisten wij op dat moment geen van beiden dat ik jaren later met dezelfde auto tergend langzaam achter zijn rouwauto zou rijden. Mijn blik gericht op de blankhouten kist, omringd door andere weggebruikers die nietsvermoedend en met chagrijnige gezichten naar hun werk sjeesden.
De Fiat en ik hebben veel bijzondere momenten gedeeld. Samen reden we naar vriendjes en vriendinnen in het hele land. Met zijn tweeën stonden we urenlang stil op de A9 om in Bloemendaal een strandfeest te kunnen bezoeken. We vloekten heel hard toen ik vanwege een lekke band bijna te laat arriveerde op een sollicitatiegesprek. En nog véél harder toen even later de eerste auto-inbraak en blikschade zich aandienden. Nooit gingen we in op de avances van bouwvakkers als we naast een klusbus in de file belandden. Zelfs niet toen één van hen het leuk vond om zijn blote kont tegen de voorruit te drukken.
Jarenlang heb ik mijn schouders quasinonchalant opgetrokken als de Fiat voornamelijk door mannen volkomen terecht werd uitgemaakt voor: wijvenwagentje, overdekte brommer, scootmobiel en boodschappenkarretje. Ik bleef er trots op, zoals ook een Italiaan trots is op zijn klassiekers. Zelfs een Rolls-Royce was geen waardige vervanger geweest. Dit is natuurlijk overdreven.
Desondanks heb ik definitief afscheid genomen van mijn eerste auto. Helaas gedwongen. Hoewel de Fiat nog steeds prima functioneert, mag ik er zelf al twee jaar niet meer in rijden vanwege een visuele beperking en anti-epileptica. Van de week heb ik hem daarom officieel op naam laten zetten van mijn broertje die nu zijn meterslange lichaam achter het stuur vouwt. Deze transfer heeft een groot voordeel én een groot nadeel. Ik heb nooit meer last van opdringerige automobilisten, maar ook heb ik hiermee letterlijk een groot deel van mijn vrijheid ingeleverd. Ik zal niet meer s nachts over de snelweg scheuren, alleen met mijn gedachten en dromen, of impulsief doorrijden naar Barcelona.
Sinds een week is ook mijn rijbewijs ongeldig. Ik heb het niet verlengd, omdat er geen kans is op verbetering van mijn gezichtsvermogen. Daarom zoek ik nu intensief naar een auto met chauffeur. Type voertuig maakt niet uit, als het maar geen klusbus is
dertien reacties
Ah wat een naar gevoel moet het zijn nu het officieler is. Bah. Hoop dat broerlief je af en toe meeneemt in z’n nieuwe scheurmonster.
Dat doet pijn, een stukje onafhankelijkheid ingeleverd.. Maar zoals altijd maak je er weer iets lezenswaardigs van en knalt je kracht daardoor dwars door dit stukje heen.
Ik zou zeggen: te paard! Of anders zo’n leuke tuk-tuk met chauffeur ;)
Bah, wat kl*te. Zo’n definitief afscheid van auto en rijbewijs hoort bij mensen van 80 en niet van meiden in de 30!!
Voor we onlangs een burgerelijke gezinswagen kochten, reed ik ook in een Fiat. Een Seicento. Dat bakje heeft me nooit in de steek gelaten en ben ook overal en nergens heengescheurd in die auto.
Hey Maaike, Poef wat zeg je het weer treffend. Inleveren, maar dan meer emotioneel dan financieel.
Plaats je vraag om een chauffeur op een vacaturepagina, je profiel erbij een foto misschien ook nog……..succes verzekerd!!
Heftig, Maaike, om op deze manier je auto in te moeten leveren, maar je broertje zal vast en zeker je chauffeur kunnen/willen zijn als je ergens naar toe wilt.
P.s. ik ben blij om weer wat van je te lezen. Hopelijk heeft de rustperiode je goed gedaan.
Jemig, dat is balen, maakt het zo resoluut, weg auto weg rijbewijs. Laat jij je maar eens lekker rondrijden, op z’n minst met een flesje champagne erbij!
Wat vervelend dat je op zo’n manier afscheid moet nemen van je otootje. Maar wist je dat ik nu op zoek ben naar precies (!) zo’n otootje, en dat ik ook nog werk zoek? Ik weet niet waar je woont, maar ik wil je (als ik dan zo’n otootje heb) gerust een keer chauffeuren, hoor!
Verdorie daar zit je natuurlijk niet op te wachten.
Jammer dat je niet in de buurt woont, want dan had je mij af en toe als chauffeuse in kunnen schakelen.
Je kan het altijd proberen natuurlijk.
Als ik in de buurt ben… drop me a line, mijn auto staat grotendeels werkeloos langs de kant van de weg!
Maar onder 1 voorwaarde dan, dat je 1 foto maakt en 1 verhaaltje voorleest onderweg.
ben ook blij je weer te kunnen lezen… je schrijft echt heel leuk, en als lotgenootje geeft het nog een tikkeltje extra toch…
wat die worm uit je vorige stukje betreft, ja, kan me voorstellen waar je voorkeur naar uit gaat, hoe onsmakelijk ook! helaas pindakaas zat er een ander soort worm in je hersenen, waardoor je idd een groot deel van je vrijheid hebt moeten inleveren… als 36-jarige rijd ik nog maar amper 5 jaar met de auto, maar ik zou ‘mijn partner (peugeot)’ echt niet meer kunnen missen… ik hoop dan ook dat je snel die auto vindt mét chauffeur, en liefst dan nog van een beetje beschaafder soort dan die bouwvakkers die met hun kont tegen de ruit aan gaan staan…
tricky