Helemaal alleen in de piramide bij het Louvre
COLUMN voor vrouw.nlVeel mensen die een ongeneeslijke ziekte hebben, zijn van mening dat ze de hele dag in een kaasstolp zitten. Ik begrijp goed wat ze bedoelen met dat kaasstolpgevoel. Net als iedereen heb ik mijn dagelijkse routine. Ik bezoek de supermarkt, ga naar de bakker voor vers brood, haal kiwis bij de groenteman, maak een praatje met de buurman, leeg mijn brievenbus en wandel met een stofzuiger door mijn huis. Op het eerste gezicht is er niets aan de hand, toch heb ik continu het idee dat iets mij afschermt van het normale leven. Een vacuümverpakking ligt als een schil om mij heen. Anders gezegd, het kaasstolpgevoel.
Het is niets voor mij om de hele dag in een kaasstolp te zitten. Het ruikt er niet fris, het glas is vettig, zodat ik moeilijk naar buiten kan kijken en zonlicht dringt slechts mondjesmaat naar binnen. Een homp oude kaas is bovendien niet het meest aangename gezelschap dat er is. Daarom heb ik de afgelopen maanden gezocht naar een alternatieve locatie. Een plaats die geïsoleerd is, maar wel met wat meer glamour. En gevonden! Als je keihard werkt, kun je soms het noodlot onverbiddelijk een andere kant op sturen.
Hoe is het om een ongeneeslijke ziekte te hebben? Die vraag beantwoord ik nu als volgt: Ik zit helemaal alleen in de glazen piramide voor het Louvre. Om mij heen zie ik het Parijs van de ansichtkaarten. De hele dag ben ik omringd door de schoonheid van de Renaissance, maar ik kan de piramide niet uit. Zelfs niet om eventjes naar de wereldberoemde glimlach van de Mona Lisa te gaan kijken. Ik maak aan de ene kant deel uit van de Rive Droit, het chicste arrondissement van Parijs, en aan de andere kant ook weer niet. Grote glaspanelen, houden mij op afstand van het toeristische Parijs. De Parisiennes die voorbij rennen in hun strakke leren broeken, weten niet dat ik hier zit. Niemand weet dat ik hier zit.
Zo is het ook in het echte leven. De hele dag heb ik lieve mensen om mij heen die me steunen. Mensen die er voor me zijn op de momenten dat ik me eenzaam voel. En toch is er tussen hen en mij altijd een glazen muur die niet wil wijken. Een wand van glas die is volgekalkt met maar één woord: Tumor. Hoe hard ik er ook tegenaan schop het glas versplintert niet. Het kaasstolp gevoel is een bijzonder hardnekkige jongen.
zestien reacties
Goh, dit werpt inderdaad zoals Kaat zegt iets meer een blik in jouw gevoelswereld. Bijzonder geschreven weer.
heel mooi weergegeven…
ook al is de K bij mij (voorlopig) nog niet ongeneeslijk, ik herken dat gevoel wel een beetje, en ja, de piramide van het Louvre lijkt mij dan ook iets comfortabeler dan een kaasstolp (hoewel ik wel graag kaas eet 
)…
en wat Kaat schrijft ivm dat boek, ik hoop ook Maaike, dat je een boek schrijft, het zou heel leesbaar zijn en de gevoelswereld van mensen met een ongeneeslijke ziekte op een mooie manier wat toegankelijker maken…
sterkte
tricky
hate to say it M., maar ‘told you so’ is erg op z’n plaats hier, en dan wat betreft dat boek natuurlijk…, en achter die glazen muur zijn er genoeg mensen die je vast willen helpen met bundelen en selecteren van fotos (want die moeten er natuurlijk ook bij, die beschrijven heel mooi jouw gevoelswereld, waar wij helemaal niets van weten, maat toch graag aanhoren om jou te kunne steunen, en ja, ook ik (spreek voor iedereen denk ik) zou willen dat dat glas toch een heel stuk dunner was!
Ik zou wensen dat je met die golfclub (vorig blogje) zo dat glas uit het Louvre kon meppen! Niks splinters…helemaal stuk en weg.
Wat weer prachtig geschreven. Laat dat boek maar komen. Ik houd een plaatsje vrij in mijn nieuwe boekenkast
Liefs
Hey Maaike, wat een mooie collum, ja tussen jou en mij zit ook nog het scherm van mijn pc/laptop……………ondanks dat kan ik dicht bij jou komen. Jij beschrijft jezelf aan mij/ons op een heel mooie manier. Vanachter mijn scherm, mag ik meekijken en voelen met jou. Straks ook nog via de binnenkant van een kaft?
Dat is ook precies wat me pijn doet als ik sommige van je columns lees. Het idee dat iemand dit moet ondergaan en dat ik het lees, er dichtbij kom, maar er niets aan kan veranderen.
Elke keer typ ik iets en elke keer haal ik het weer weg…. Je logs/columns houden me altijd een tijdje bezig als ik ze net gelezen heb. Zoals Esther het zegt, zo voelt het voor mij ook. Ik zou graag mijn vuist kapotslaan om jou te kunnen bevrijden…
Kaasstolp of pyramide… hoe dan ook, de zin “niemand weet dat ik hier zit” wordt door jouzelf steeds meer ontkracht. Gezien de mensen die lezen wat jij meemaakt en die reageren. Dat heeft te maken met de manier waarop jij er tegenaan kijkt, het lijkt soms wel of je boven je “Tumor” staat. Je bent verder met het versplinteren van het glas dan je zelf denkt…
Wat mooi geschreven en omschreven, toch weer, ik heb er verder geen woorden voor. Ik wacht ook op het boek.
Wat heb je dit treffend beschreven. Je zal het nooit volledig beseffen totdat het jezelf overkomt, maar ik begrijp je gevoel nu wel wat beter.
Maaike, ik denk dat jij een heel goed boek zou kunnen schrijven voor lotgenoten en mensen die zich willen inleven in deze lotgenoten.