Jaarringen plus één
Opeens zijn er weer vier maanden voorbij ik leef van controle naar controle en zit ik weer tegenover de neuroloog voor een gesprek. Mijn ogen dwalen af naar zijn bureau. Daarop ligt een stuk hout. Geen ordinair plankje, maar de kern van een boomstam, precies de plaats waar de jaarringen van de boom het beste zichtbaar zijn. Het is een klein houten kunstwerk in de vorm van een mislukt ei. De voorheen ruwe houtvezels zijn helemaal glad gevijld, waardoor het een hoge aaibaarheidsfactor heeft. Ik weet niet hoe het komt, maar elke keer als ik een stuk hout zie liggen, dan moet ik het even aanraken. Hetzelfde geldt voor metersdikke boomstammen, die wil ik het liefst een knuffel geven. Het is alsof de natuur mij continu deelgenoot wil maken van haar kracht. De bladeren van bomen en planten ritselen en fluisteren: kijk om je heen, voel onze schoonheid, geniet, leef! Het gras schreeuwt hou vol. Ik lijk die prinses wel die met bomen praat.Natuurlijk kan ik niet anders doen dan de natuur gehoorzamen, maar toch ben ik zenuwachtig als ik de neuroloog over mijn klachten vertel. Af en toe duizelig, altijd moe, zo nu en dan weer hoofdpijn en tintelingen het lijken wel speldenprikjes in mijn arm en been. Ik ga op mijn handen zitten, omdat ik bang ben dat ik anders zijn kunstwerk betast en vervolgens een geanimeerd gesprek begin met het stuk hout. Dat zou niet wijzen op een goede geestelijke gezondheid.
Het valt mee. Mijn klachten zijn niet zorgelijk, zodra het erger wordt, moet ik direct de neuroloog bellen en over vier maanden is het tijd voor het volgende controlebezoek. Het stelt me niet gerust, maar alleen een permanent geneesmiddel tegen hersentumoren zou nu mijn zorgen wegnemen. Voordat ik wegga kijk ik nog even naar het mislukte ei, slash kunstwerk. Maandag 29 september ben ik jarig, dan krijg ik er zelf een dik verdiende jaarring bij. Ik verwacht dat het er minstens zo veel worden als in het kunstwerk.
veertien reacties
Ik ben een beetje een stille lezer hier en ben altijd erg onder de indruk van je stukjes. Alvast gefeliciteerd en ik hoop dat er nog vele jaarringen bijkomen!
Kan me voorstellen dat je toch ongerust blijft. Desalniettemin is je verjaardag in zicht. Ik zou je zo graag voor je verjaardag ‘het permanente geneesmiddel’ cadeau doen!
Ha Maaike, 29 september blijft een mooie dag om jarig te zijn. Hopelijk nog veel jaarringen erbij voor alle jarigen op 29 september en uiteraard ook voor alle jarigen op andere dagen.
Ook ik ben een ‘stille lezer’ die erg geniet van je manier van schrijven en je kijk op je leven (en op reclame!). Ik wens je een fijne verjaardag toe met hen die je lief zijn en ik hoop dat er nog vele jaarringen bijkomen!
Ik hoop dat ook. En misschien nog wel meer. Tot 120, zeggen ‘wij’. Dus dat zeg ik nu ook voor jou.
Fijne verjaardag alvast. Liefs!
Lieve Maaike
Een super-dikke jaarring erbij, dat is dit alles zeker waard.
Ik zou dat half mislukt houten ei aangeraakt hebben, hout voelt lekker aan, glad of ruw, maakt niet uit, je voelt een kracht in dat hout zitten en raakt er geïmponeerd door.
Wat kan jou het schelen wat ze van je denken: “Niet geestelijk gezond”. Echt nie
Wanneer ik deze prachige stukkken van je lees kan ik slechts een ding denken: “Dit is meer dan geestelijk gezond”.
Een hele fijne verjaardagsdag toegewenst.
Liefs van ons
Houdoe war.
Het gas schreeuwt een ritmisch hou vol. Het gas?
Weet je wat heel prettig is? Zelf zo’n mooi stuk hout bewerken, net zolang tot het glanzend en spiegelend in de palm van je hand past. Van harte!
Hey Maaike, alvast een felicitatie voor die nieuwe jaarring die je krijgt. Leven van controle naar controle, periode’s gevuld met van alles, angst, inspiratie om te schrijven,genietend van de natuur, mijmerend over ene Jacob en onzeker zijn over hersentumoren die wel of niet actief zijn! Ondanks dat alles: een fijne verjaardag!