Je kindje is nu net zo groot als een tandenborstel
COLUMN VOOR vrouw.nlDe vriendinnen en ik zitten in een pizzeria in het historische centrum van Utrecht. Een studentikoos restaurant met rood geblokte tafelkleden van plastic waar net iets te hard, volare oho, cantare ohohohoho uit de luidsprekers rolt. De rest van de avond krijg ik dit niet meer uit mijn hoofd, maar de pizza's smaken prima en dat compenseert een boel. De leuke, studentikoze obers laten je eveneens vergeten dat de bediening soms een tikkeltje traag is.
Nu ongeveer vijftig procent van de vriendinnen zwanger is, of al een kind heeft, zijn de gespreksonderwerpen die wij vroeger uitwisselden boven een pizza tonno, of quattro stagioni, compleet veranderd. Het gaat niet meer puur over mannen, reizen, werk en werk, reizen, mannen, maar meestal wordt ook het horrorboek aangestipt. Hiermee bedoel ik niet de nieuwste roman van Stephen King, maar een boek waarin alle fasen van de zwangerschap uiterst nauwkeurig worden ontleed. Inknippen, uitscheuren, trosjes druiven uit je bips en bloedstolsels zo groot als tennisballen, het komt allemaal aan de orde. Ik zal niet verder ingaan op de bloedige details om het aangenaam te houden.
Op het moment dat de ene vriendin inkopt dat ze plusminus dertig weken zwanger is, dan zegt de andere vrolijk dat haar kindje nu zo groot is als een tandenborstel. Hoe weet je dat zo precies?, vraag ik nieuwsgierig. Maar dat is in feite onnodig. Het antwoord staat natuurlijk in het horrorboek. Geen aanstaande moeder kan zonder. Ik lach vrolijk mee om de amusante vergelijkingen die de auteurs van het boek trekken. Een baby versus een tandenborstel. Hilarisch. Hoe verzin je het?
Wanneer ik s avonds voor de spiegel sta om mijn tanden te poetsen, denk ik terug aan de gesprekjes boven de pizzas. Ik spoel mijn tandenborstel uit onder de kraan en zet hem in een waterglas. Even zie ik het toekomstige kindje van mijn vriendin voor me en dan verdwijnt het beeld weer. Ik heb hard gelachen om de verhalen van de (aanstaande) moeders. Dat ik deelgenoot mag zijn van hun avonturen, maakt me superblij. Toch voel ik soms een stomp in mijn maag. Door mijn ziekte is het moederschap niet voor mij weggelegd. Het 'horrorboek' open ik alleen voor anderen. En dat valt niet altijd mee. Het is mijn eigen kleine griezelverhaal.
tien reacties
Ik probeer het me voor te stellen, een leven zonder kinderen, ik besef dat het geen simpel verwerkingsproces is.
Geniet van alles wat wel kan, ik wens het je van harte!
Een vrouw/meisje wordt zich al vrij vroeg bewust van haar ‘rol’, het idee dat ze moeder kan worden en waarschijnlijk ook gáát worden. Als dat dan niet blijkt te gaan gebeuren is er sprake van een heel klein stukje ‘rouw’… Heftig.
Zo naar als de keuze je ontnomen wordt…. Maar fijn dat je toch ook zo met je vriendinnen mee kunt genieten, dat maakt je een prachtvriendin!
Hey Maaike, griezelig te leven in een wereld waar men eigenlijk ALLES kan kiezen tot…………. dat je ontnomen wordt.
Tegen een grens aan te lopen, die zomaar op je pad komt, is zwaar en moeilijk te accepteren!
Zelfs al is er nog zoveel waar je wel voor kunt kiezen, dan nog is het erg verdrietig. Jij hebt er woorden voor ik niet!
Het is keihard en oneerlijk als je niet meer zelf kan beslissen over bepaalde dingen in je leven. Was je voor je ziekte bezig met moederschap en eventueel moeder willen worden?