Terugblik (2)
De trein komt met piepende remmen tot stilstand. De man van een collega zegt gedag, maar ik herken hem niet. Waar heb ik vanochtend mijn fiets gelaten? Ik vind hem terug in het rek naast een blauwe kinderfiets. Met moeite krijg ik het slot open. Het mannetje met de drilboor is nog steeds hyperactief. Rot op, roep ik weer. Ik fiets eerst naar mijn moeder om bij haar in de tuin even bij te komen. Mijn appartement heeft een plat dak en is nog warmer dan de treincoupé.Een half uur later lig ik op het koele leer van mijn moeders bank. Een kussen onder mijn bonkende hoofd. De strakblauwe zomerlucht verandert in een donkere sterrenhemel. Ik zie duizenden flikkerende lichtpuntjes. Ook als ik mijn ogen dichtdoe. Alsof ik de zon te lang rechtstreeks heb aangekeken. Heb je wel iets gegeten?, vraagt mijn moeder. Ik prop op commando een banaan en een sinaasappel in mijn mond. Het mannetje met de drilboor is stil. Ik wil naar huis.
Het gaat wel weer, zeg ik. Het komt gewoon door de warmte, daar kan ik nooit goed tegen. Mams kijkt me bezorgd aan. Ik wil op mijn fiets stappen, maar voel me opeens erg misselijk. Het lijkt wel of ik teveel heb gezopen. De sinaasappel en banaan belanden in vloeibare vorm in de lavendelstruik. Mijn moeder fietst met me mee naar huis. Ik voel me weer een klein kind dat wordt opgehaald van school. Straks vraagt ze nog of ik een goed cijfer heb gehaald voor mijn rekentoets. Een vraag die ik meestal met nee beantwoordde.
Thuis sta ik een uur onder een lauwe douche. Ik knap op van het frisse water dat over mijn huid glijdt. De hoofdpijn is verdwenen, maar ik ben niet gerustgesteld. Zou ik echt overspannen zijn? Morgen draag ik mijn project over aan mijn collega, beslis ik resoluut. Ik moet mijn detachering een tijdje stopzetten. Alleen dan kan ik het mannetje met de drilboor voorgoed het zwijgen opleggen. Het betekent wel dat ik de aan mij beloofde salarisverhoging misloop. Een verstandig stemmetje in mijn achterhoofd zegt dat ik daar lak aan moet hebben.
Ik wil alleen nog maar een briefje van die allesoverheersende eikel met de drilboor mannetje is een te vriendelijk woord - met de volgende tekst: Sorry voor de geluidsoverlast, maar ik ben nu klaar met mijn werk. Bedankt voor je begrip. Waarna ik heel hard The End roep en een zucht van verlichting slaak.
Dit is een terugblik uit 2006.
dertien reacties
Hey Maaike, alsof ik erbij was, zo overduidelijk geef je woorden aan een zo afschuwelijke ervaring. Vraag me af of je ooit post kreeg van die eikel. Als ik je stukken van nu lees lijkt het erop dat hij je schreef.
zo verontrustend om je te realizeren dat sommige dingen verklaarbaar lijken te zijn, maar het ondertussen niet zijn.
Buiten het feit dat het jouw verhaal is en dat het vast fijn is om het nu eindelijk hier kunt vertellen, wil ik even opmerken dat je ontzettend goed schrijft!
Zo gek: ik lees dit en denk: hopelijk is het niks ergs, terwijl ik de uitkomst al weet.. Ik word gewoon helemaal meegesleept in het verhaal.
Ik herken het helemaal wat je schrijft: Jij had gewoon alleen maar helemaal geen zin in hoofdpijn. Wie had toen het vermoeden dat het mannetje met de drilboor zo’n ellendeling bleek te zijn ;-(
Maf om daar nu achteraf op terug te kijken, lijkt me. Ik bedoel: je weet nu wat er toen aan de hand was. Brrr.
Wat moet dat een vreselijke tijd geweest zijn, daarna ook natuurlijk, maar toen kon je het in ieder geval plaatsen (nou ja, weet eigenlijk niet of dat in jouw geval zoveel beter was).
Wat een ongelooflijk naar verhaal, toch. Vooral ook omdat je bij de dokter bent geweest en deze gewoon meldt dat je gezond bent. Wat verschrikkelijk allemaal.
Ik voel die pijn gewoon met je mee, zo goed beschrijf je het. Heftig.