Geen liefdesbrief
Lieve, verschrikkelijke hersentumor,Twee jaar zijn wij nu samen. Dat is wat mij betreft een pittig record. Niemand dacht dat onze verhouding zo lang zou duren, maar het is ons toch gelukt. Wij wisten dat er geen twijfel bestond over de diagnose, maar deze prognose zat er wat ons betreft ver naast. Jullie zullen niet langer dan twee jaar samen zijn, doe normaal!
Onze gevoelens voor elkaar zijn diep, bruisend, verhit als het vloeibare gesteente onder het aardoppervlak van onze planeet. Soms vraag ik me af hoe dat mogelijk is, want wij hebben niet voor elkaar gekozen. Het was geen match made in heaven, maar het lot heeft ons uitgehuwelijkt. Ik moest de bruid van de ellende zijn. Niet met een sluier op mijn hoofd, maar met een litteken van oor tot oor. Bovenop mijn kop bevindt zich permanent een lieftallige glimlach. Of is het juist een grimas?
Sommige mensen beweren dat jij het mooiste geschenk bent dat ik ooit heb gehad, omdat je van mij een zelfbewust mens hebt gemaakt. Daar ben ik het niet mee eens. Ik ben net zo blij met jou als een kleuter die een paar huidkleurige steunkousen cadeau krijgt voor zijn verjaardag: afgrijselijk, nutteloos. Een terminale ziekte is nooit een cadeau, dichtgebonden met een grote glanzende strik. Het is een griezelverhaal dat zich afspeelt onder de menselijke huid. Een griezelverhaal zonder verrassend plot. De afloop is al bekend.
Sommige momenten haat ik je intens, omdat je mij niet de vrijheid geeft die ik nodig heb. Je volgt me overal. Als ik op kraamvisite ben bij vrienden en met mijn handen over de zachte wangen van een pasgeboren baby strijk. Als ik s ochtends wakker word na een nacht vol mooie dromen. Als ik met vriendinnen in de bioscoop zit. Ik kan je nooit wegduwen. Ik kan je nooit diep genoeg beledigen. Je komt altijd weer terug: een onschuldige glimlach op je lippen, je schouders gespannen, een meelijwekkende blik in je ogen. Steeds open ik mijn deur, terwijl een poortwachter die verdriet of angst heet, je onverbiddelijk tegen zou moeten houden.
Je blijft bij mij omdat ik nog niet ben uitgeleerd, zeg je. Daar ben ik inderdaad nog veel te jong voor. Ik zie nu de schoonheid van elke bloem, van elke stoeptegel, van elke graffititekening op een bakstenen muur, van elke kleurrijke vlinder die door de vrije ruimte fladdert. Ik zie de schoonheid van het leven waar ik voorheen aan voorbij denderde met mijn blik slechts op de toekomst gericht. Een leven waar ik niet lang genoeg van kan genieten.
Nu is het genoeg geweest. Blijf alsjeblieft niet langer met je weerhaken hangen in mijn zijn. Het liefste wil ik mijn knellende schoenen uittrekken en mijn opgezwollen, warme voeten laten afkoelen in een bruisende fontein. Verlossing. Dat kan alleen als jij permanent uit mijn hoofd verdwijnt. Of je moet me de garantie geven dat we nog minstens vijftig jaar samen zijn? De keuze is aan jou.
Je Maaike
zestien reacties
Jeetje, Maaike, wat heb jij je gedachten en vooral je wens goed verwoord! Hoe jij het opschrijft maakt het ook zoveel duidelijker wat dat nou is… leven met een tumor. Het $#%ding is inderdaad altijd bij je. Ik hoop dat ie eieren voor zijn geld kiest Je bent al 2 jaar sterker dan hem.
Sprakeloos, erg mooi verwoord. En wat zullen er weinig mensen zijn die je écht begrijpen…Maar met deze woorden komen ze een heel eind.
Dat ding houdt zich hopelijk gedeisd met zo’n sterke vrouw als ‘omhulsel’. En de mensen die beweren dat een tumor een mooi geschenk is, wens ik op een vliegend tapijt richting de bizarre planeet waar ze thuishoren.
Jemig wat heb je dat mooi verwoord. Wat Lisa zegt: het maakt inzichtelijk hoe het is, al blijft het onvoorstelbaar voor me. Hoop dat ‘ie je snoeihard dumpt.
Hey Maaike, is het een tumor die van jou een zelfbewust mens heeft gemaakt, volgens mij ECHT niet! Ik lees jou al voor dat die ellendeling bezit van je nam. Toen was je al zelfbewust, waarom koos hij jou?
Je geeft hem een goede keuzemogelijkheid,: hij houdt zich gedeisd tot je ECHT steunkousen nodig hebt!
Op dat moment wil hij je vast niet meer.
Hopelijk gaat ie er snel van door…..P.s. complimenten voor je stukje, erg mooi geschreven en omschreven
neem het van mij aan, als ‘virtuele’ kennis, hij is niet goed voor je, laat hem maar gaan…
hij heeft zich begrijpelijkerwijs aan jou verknocht, maar misschien is als je anders niet van hem afkomt, vriendjes maken ook nog wel een optie.
je hebt het weer griezelig mooi verwoord…
hm, hoe zou een rollator er over 50 jaar uitzien?, daar willen wij jou graag boodschappen mee zien doen tegen die tijd!
Poeh, dat weet je weer heel raak te beschrijven. Ik begrijp zo helemaal wat je voelt. Ontroerend stuk Maaik! Die ***tumor is gewoone en vieze stalker. Weg ermee!
Die kl*te tumor heeft je taalcentrum mooi niet te pakken, zeg! Petje af!
Wat nou, kadootje! Degene die dat beweert mag je van mij een gebroken neus bezorgen! Die hebben vast een aangeboren afwijking. Voor wie jij dan het kadootje bent, nl een lesje in relativering!
Stelletje stommelingen, die altijd maar overal een reden voor moeten verzinnen!God, lot of kado- grrrrr!
Jemig wat geweldig geschreven, ben er helemaal emotioneel van. Mijn man heeft ook een hersentumor dus ik kan heel goed met je meevoelen.
Ik hoop dat die tumor van jou ook oren heeft. Luistert. Jij bent van de twee degene met hersens. Als die tumor dat maar beseft.