Best lekker om een medisch wondertje te zijn
COLUMN VOOR vrouw.nlDe familiekamer in ziekenhuizen is een ruimte waar je niet moet zijn. In de familiekamer wordt slecht nieuws verteld. Het is augustus 2006. De boodschap die ik krijg, is een kopstoot die doel treft. De hersentumor in je hoofd is zeer kwaadaardig, zegt de neuroloog. Je hebt nog een half jaar tot maximaal twee jaar te leven. Ondertussen geeft hij een co-assistent op zijn donder die met veel rumoer de kamer binnenvalt. Perfecte timing.
Ik kijk mijn familie niet aan. Speel met een koffiekopje. Veeg met mijn wijsvinger een bruin vlekje op het glazuur weg. Voor mij op tafel vallen tranen. Over vier weken word ik 32. Het liefst wil ik de neuroloog een dreun geven. Hem stevig bij zijn witte doktersjas pakken en zeggen dat hij een oelewapper is, omdat hij het medische dossier van iemand anders in zijn handen heeft. Maar het is echt mijn dossier. Mijn naam staat in blokletters op een witte sticker. Ik ben 31 jaar en ongeneeslijk ziek. Iemand heeft heel groot 'mislukkeling' op mijn voorhoofd getatoeëerd. Tenminste, zo voelt het.
We kunnen de groei van de tumor wat remmen, maar het is onmogelijk om alle kwaadaardige cellen te vernietigen, gaat de neuroloog verder. Het is uitstel van executie. Ik stamel dat ik een bikkel ben. Ik wil ook zeggen dat ik niet opgeef voordat ik een eigen seniorenflat en een scootmobiel heb en voordat mijn vrienden hangouderen zijn geworden, maar de lettergrepen die uit mijn mond komen, hebben minder samenhang dan peutertaal.
Inmiddels is het zomer 2008. De tumor heeft als een scheidsrechter op een fluitje geblazen en besloten dat mijn extra tijd nog wat langer duurt. De afgelopen twee jaar heb ik dertig succesvolle dates gehad met een bestralingsapparaat, een pittige chemokuur afgerond, emmers vol tranen gejankt, tweeduizend troostijsjes gegeten (daarna ben ik de tel kwijt geraakt) en minstens acht paar ik-heb-medelijden-met-mezelf-schoenen gekocht. Het resultaat is dat al het tumorweefsel uit mijn hoofd is verdwenen. De kwaadaardige cellen zijn nog bij bosjes aanwezig, maar slapen. Doordat ik nu langer leef dan de meest gunstige prognose noemen de artsen me officieel een medisch wonder. Het is best lekker om een medisch wonder te zijn. Maar het is nog beter om een medisch wonder te blijven. In die zin ben ik ambitieuzer dan ooit.
twintig reacties
Mooi dat nu nog meer mensen jouw verhaal mogen lezen. Ik vind eigenlijk dat je weinig troostschoenen hebt gekocht in al die tijd… ;)
Het bewijst maar weer dat niet alleen je geest zo’n ontzettend doorzettingsvermogen heeft, maar dat je lichaam ook nog eens ontzettend sterk is.
De positieve draai die je aan dit stuk geeft, vind ik bijzonder krachtig!
Blijf nog maar lekker een medisch wonder ja. Kan de wereld nog lang van je genieten.
Twee jaar alweer… Weet nog hoe ik schrok van de email van je broertje. Lijkt kort geleden maar is dat gelukkig niet!!
Ik vind je een bijzondere, krachtige, humoristische, talentvolle, positief ingestelde meid en ik hoop, nee ik wil eigenlijk zeggen, ik ga er vanuit, dat ik nog heel lang jouw log mag blijven volgen!!!
Geweldig… Ik wil in wonderen geloven. En door jou geloof ik weer in wonderen. Natuurlijk bestaan ze, en jij hebt het verdiend, blijf geloven Maaike!
Ik denk dat een arts het slechte nieuws aan de tumor had moeten vertellen: ‘Beste Tumor. U hebt een Maaike om u heen. Die is onsterfelijk en we kunnen er niets tegen doen…..’
Hey Maaike, ja, jouw positivisme en kracht doen die tumor ineenschrompelen, geen toekomst voor zo’n gezwel bij jou! Ik sluit me aan bij de reactie van Penguin!
En……….je blijft dat medisch wonder, dat ook al zo mooi kan schrijven!
Hi Maaike,
super tof dat je nu niet meer alleen op je eigen site staat maar op vrouw.nl Op weg naar de “ grote doorbraak”? Hoest met je neus? ik zie je zondag!
Groetjes Christel
Hoi Maaike,
Hier ben ik weer eens met een reactie, volg je al jaren. Eerst je verhalen als single, vrouw zijn, werk en toen die k-ziekte… Ik ben echt heel blij dat het je nog steeds goed gaat.
Go Girl!
Ik moest ook aan de e-mail van je broer denken, maar ik weet ook nog hoe positief je was toen ik je net sprak. Gelukkig heb je dat gehouden. Ik ben trots op je meisje! Blijf maar fijn een medisch wonder.
Zo zie je, dokters hebben ook geen macht over tijd. Ik hoop dat je alle tijd van de wereld krijgt en dat die cellen blijven slapen tot je 100 bent.
Volgens mij ben je niet alleen een medisch wonder, maar meer nog een menselijk wonder. Jouw genezingsproces is gestart bij de woorden “Ik wil ook zeggen dat ik niet opgeef voordat…”.
Ik vind jouw positieve houding echt een inspiratie, van verwondering naar bewondering. Keep it up!