Doodskist met een gouden randje
Voor mijn deur staat een jongen van een jaar of 25. Hij heeft een overhemd aan met blauwe ruitjes. Je kent het wel, zon overhemd dat ook in de kast hangt bij een leraar aardrijkskunde. In zijn handen heeft hij een zwarte lederen map die opkrult aan de punten. Met zijn vingers verfrommelt hij zenuwachtig een papiertje. Shit, denk ik, een ruitjesbloes en lederen map, die wil me wat verkopen. En het is nog een broekie ook.De jongen vraagt of ik lekker een dagje vrij heb. Tenminste dat denk ik te ontcijferen, want ik versta er weinig van. Hij praat alsof hij een zuurtje tussen zijn tanden heeft vastgeklemd. Dan komt hij terzake. Of ik wel eens heb nagedacht over een uitvaartverzekering? En of ik me wel realiseer hoe belangrijk dat is? Of ik wel weet dat een uitvaart heel duur is en dat vooral jonge mensen dat vaak vergeten? Onze uitvaartverzekering is er daarom ook voor jonge mensen zoals u, zegt de jongen. Hij kijkt daarbij heel ernstig. Alsof er zojuist iemand voor zijn voeten is gestorven na een gulzige slok uit een gouden gifbeker.
Eigenlijk zou ik nu allemaal domme vragen moeten stellen aan de jongen. Worden doodskisten ingelegd met cyclaamkleurige swarovski-kristallen volledig vergoed? Kunnen mijn nabestaanden gratis een tatoeage laten zetten op hun bil van mijn as? Is het mogelijk om Jantje Smit en Wolter Kroes samen waarheen waarvoor, te laten zingen tijdens de officiële plechtigheid? Kan ik mijn stoffelijk overschot laten balsemen, zodat ze mij in 4012 weer tot leven kunnen wekken? Of moet ik dan bijbetalen c.q. een aanvullend pakket kiezen?
Maar ik ben de braafheid zelve, ondanks dat ik op een zonnige woensdagochtend liever niet wordt herinnerd aan mijn eigen begrafenis. De woorden, dood-uitvaart-muziek-kist-uitnodigingen gaan al bijna twee jaar lang als een mantra door mijn hoofd. Het zou mooi zijn als ik daar juist even afscheid van kon nemen. Ik antwoord daarom wat kortaf. Ik vind het niet zo leuk dat je komt, zeg ik. Ik ben ongeneeslijk ziek. En uitvaartverzekeringen zijn niet zo dol op ongeneeslijk zieken. Die kosten alleen maar geld en leveren weinig op. Dus je kan maar beter naar de buren gaan.
De jongen slikt figuurlijk het zuurtje door en zijn Sorry kan ik wel goed verstaan. Ik wil hem nog zeggen dat mijn buurmeisje een houten been heeft, moeilijk bij de deur kan komen en daarom argeloze verkopers beschiet met een luchtbuks, maar dat merkt hij vanzelf wel. Daar wordt hij hard van en het geeft zijn dodelijk (onbedoelde woordspeling) saaie baan wat meer leven. Ben ik hem nog van dienst ook.
vijftien reacties
Briljant beschreven. Ik vind sowieso een uitvaartverzekering een product dat niet op die manier verkocht zou moeten worden. Er zijn zoveel redenen waarom zo een confrontatie pijnlijk kan zijn. Hopelijk wordt je mantra niet frequenter na dit bezoek.
Hij heeft nog een hoop te leren. Lijkt me wel pijnlijk zo’n ontmoeting. Zowel voor hem als voor jou.
Hey Maaike, Heb jij die geruite bloes eens even een lesje gegeven! Opeens zal hij zich gerealiseerd hebben waar hij mee bezig is, zijn verzekering kreeg “handen en voeten bij jou”, stop die mantra in een van zijn kisten, lijkt me wel zo rustig!
Ik moet wel erg lachen om de vragen die je wilde stellen, maar het blijft zuur. Zelfs tijdens het lezen, kreeg ik plaatsvervangende schaamte.
Je herkent ze zo; te jonge mannetjes, met voorgeprogrammeerde zinnetjes. Al verkochten ze wat ik graag wilde hebben voor een paar cent, dan nóg werkt dat niet. Heel jammer dat uitvaartverzekeringen hieraan meedoen.
Maar ik hoop dat je dat kereltje aan het denken hebt gezet!
och, ze worden tegenwoordig ook aangeboden bij de kassa van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam, ook al zo’n bijzondere lokatie om mensen daarmee te confronteren.
Die jongen loopt de deuren af voor 5 euro per uur ex commissie, wel een beetje sneu, waarschijnlijk had hij niet echt door wat ie stond te verkopen tot ie jou tegenkwam, en waarschijnlijk ook de laatste waar hij dit antwoord van had verwacht…
Een paar jaar geleden heeft Karin Spaink een soortgelijk iets meegemaakt (zie eventueel: http://blogger.xs4all.nl/kspaink/archive..), dus ik wéét dat het gebeurt, maar ik word er niet minder razend om…
Ik vraag me overigens af wat dat joch gedaan had als je over de cyclaamkleurige swarovski-kristallen was begonnen. 
Tot ie bij jou kwam dacht die jongen misschien een makkelijk baantje te hebben.. hopelijk snapt hij nu echt wat hij eigenlijk aan het verkopen is.
Maar misschien was ie nog wel meer geschrokken van een vragenvuur over Swarovski-steentjes ;)