High five

Onzeker staat hij op zijn surfboard. Het zeewater stroomt over zijn voeten en maakt zijn wetsuit nat. Vanuit een strandtent waaiert harde housemuziek uit over zee. Om hem heen het eeuwige donker. Het surfboard deint zachtjes mee op de golven. Hij krijgt er kriebels van in zijn maag. Dit rozige gevoel heeft hij één keer eerder gehad op de zeilboot van opa, maar toen was hij niet op zichzelf aangewezen.

Nu is er niemand, alleen hij, de golven en het sufboard. Door het gebulder van de zee kan hij de aanwijzingen van zijn coach amper verstaan. ‘Spread your arms’, roept de coach vanaf het strand. Het is een jonge Amerikaanse beroepssurfer, een fitte atleet met door de zon gebleekt haar. Hij offert zijn vakantiedagen op om blinde en slechtziende kinderen te leren surfen. Als het ze lukt om op het brede, maar korte surfboard te blijven staan, dan kunnen ze meer uitdagingen aan in het leven. Het is de bedoeling dat ze zich minder onzeker voelen na deze ervaring.

Het lukt de aspirant-surfer om tien seconden op het wankele board te blijven staan en een golf te pakken. Hij is vogelvrij. Met de snelheid van een achtbaan schiet hij vooruit en valt uiteindelijk in het water. Het zoute zeewater prikt in zijn ogen, maar het maakt niet uit. De coach is in de buurt om hem overeind te helpen. ‘High five’, roept de coach. ‘You did it!’ Op het gezicht van zijn pupil verschijnt een brede glimlach.

Wat de slechtziende kinderen kunnen, moet ik ook kunnen. Angsten overwinnen. Onzeker loop ik door de gangen van het ziekenhuis. Het is de eerste keer in lange tijd dat ik alleen naar een afspraak ga. Voor iemand met slechte ogen en een defect richtingsvermogen is het ziekenhuis een nachtmerrie. Al die gangen, al die obstakels waarover je kunt vallen. Bovendien hangen op sommige plaatsen geen bordjes die de juiste route aangeven. Straks beland ik weer op een duister kamertje met alleen maar enge mannen, denk ik. Of nog erger, ik kom de boskabouter tegen.

Niets van dit alles gebeurt. In een keer vind ik de weg naar de wachtkamer van de medisch psycholoog die is verstopt in een uithoek van het gebouw. Ik neem plaats op een stoel die een beetje wankelt. De witte jassen die langslopen hebben geen idee hoe blij ik ben. Ik ben zo trots dat ik niet ben verdwaald. Het is net alsof ik zelf zonder hulp op volle zee op een surfboard heb gebalanceerd. Maar waar is nou die leuke, gebruinde surfboy om me een high five te geven?

‘Angsten kun je de pas niet afsnijden’, zegt de psycholoog even later tegen mij. ‘Je moet er dwars doorheen.’ Ze heeft gelijk.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.