Net een felrode cabriolet
Wat heb je aan je ogen?, vraagt de fietsverkoper.Een hemianopsie, antwoord ik. Dat is
Hij valt me in de rede. Ik weet wat het is, zegt de fietsverkoper. Dat heeft een vriendin van mij ook. Ze heeft een hersentumor. Erg hé? Na maandenlang hoofdpijn vielen plotseling haar organen uit, maar nu gaat het goed hoor. Hij zucht diep.
Met een fietsstuur in mijn handen luister ik naar mijn eigen verhaal. Soms heb ik het gevoel dat ik de enige ben die ziek is. Dat vind ik egoïstisch. Misschien is mijn blik te veel naar binnen gericht. Een simpel bezoekje aan de fietsenwinkel maakt dat duidelijk.
Een paar minuten later rij ik een beetje onwennig naar buiten op een tweedehands Gazelle Impala uit 2006. De fiets heeft een extra stabiele zit dankzij een verende zadelpen, de instap is lager en de lampen gaan automatisch aan als het donker wordt. Het is een ideale fiets voor senioren, maar dat maakt niets uit. Als ik op het zadel zit, voel ik me zeker.
Ik ben minder lui, dan ik me voordoe. Hoewel ik nog steeds niet naar de sportschool ben geweest, heb ik na mijn bezoekje aan de fietsenwinkel een aanzienlijk aantal kilometers gefietst. Liever was ik met een felrode cabriolet in één ruk naar Frankrijk gereden om op felrode pumps over de boulevard van Saint-Tropez te wandelen, maar dat is een paar landen te ver. Op hoge hakken lopen, gaat ook niet meer zo goed.
In plaats daarvan heb ik met de Gazelle over de Waaldijk getoerd. De wind als een föhn door mijn steeds vollere haardos laten waaien. Vlakbij het dorp Ophemert staat een eikenhouten bankje op de dijk. Vanaf daar heb ik een tijdje naar de rivier gestaard, mijn gedachten samen laten smelten met het kabbelende water. Even was er rust. Even lag ik in een witte bikini op een strand aan de Franse Rivièra en was er niets aan de hand. Totdat een pijnscheut door mijn hersenpan trok. Mijn hoofd is nooit leeg genoeg.
Tot slot: mijn neus is nog pijnlijk, maar staat niet scheef.
tien reacties
Fietsen helpt het hoofd leeg te maken. Misschien nooit leeg genoeg, maar wel leger.
De foto is prachtig, trouwens.
Hey Maaike,het is bijzonder dat je ons zo laat delen, stil worden en genieten van jouw “hersenspinsels” en de ontmoetingen die jou iets te zeggen hebben. Naast de pijn die je hebt, beschrijf je ons de mooie momenten. Ga zo nog heel lang door!
Wat fijn van de nieuwe fiets. Maar wat balen dat zo een geluksmoment dan weer verstoord wordt door een pijnscheut. Zie je fietstocht voor me, prachtig!
test