Mijn neus gebroken
Waarschijnlijk loop ik nog een keer tegen een lantaarnpaal op en breek ik mijn neus, dacht ik pas. Lantaarnpalen verdwijnen nog steeds te vaak uit mijn gezichtsveld en komen weer in beeld als ik er al tegenaan ben gebotst. Dat is lastig en maakt me onzeker. Soms voel ik me in mijn eigen buurt als een toerist die zich in een onbekende metropool niet meer kan oriënteren, omdat de verkeerschaos zijn zintuigen de baas is. Maar de meeste ongelukken gebeuren meestal binnenshuis en daar staan geen lantaarnpalen.Ik ben bij mijn moeder om koffie te drinken. Nonchalant loop ik van de woonkamer naar de keuken om een pen te pakken. Op hetzelfde moment huppelt mijn moeder van de keuken naar de woonkamer. En dan botsen we met onze hoofden tegen elkaar Ik voel een felle pijn en hoor een krakend geluid, alsof iemand een potlood doormidden breekt. Was jij dat?, vraag ik aan mijn moeder. Ik kijk op en zie geen bloedspatten of een gebroken schedel. Nee, volgens mij was jij het', antwoordt ze. Ik betast mijn gezicht met trillende vingers, de pijn wordt erger. Snel ren ik naar een spiegel om de schade op te nemen. Links naast mijn neus verschijnt een vreemde bobbel en een kleine bloeduitstorting. In gedachten geef ik een ferme trap tegen een onzichtbare lantaarnpaal. Zo langzamerhand lijk ik steeds meer op een gepensioneerde profbokser.
Een half uur later zit ik bij de reservehuisarts. Hij pakt mijn neus stevig vast met zijn duim en wijsvinger. Doet dit pijn?', vraagt hij. Wat denk je zelf, wil ik antwoorden, maar slik mijn woorden in. Als iemand je gekwetste neus in de houdgreep heeft, dan kun je beter niet bijdehand doen. Ik vermoed, zegt de reservehuisarts, dat het tussenschotbeentje is gebroken. Opeens moet ik denken aan een horrorbeeld uit mijn jeugd. In de wachtkamer van de KNO-arts zat een man met een enorme bloemkoolneus en twee met bloed doordrenkte tampons in zijn neusgaten. Iets gruwelijkers had ik als vijfjarige nog niet gezien. De man had zijn gebroken neus laten repareren. Als ik maar nooit mijn neus breek, dacht ik toen.
Ik doe er niets aan, zegt de reservehuisarts, nadat hij zorgvuldig mijn gezicht bestudeerd heeft. Dit soort breuken geneest meestal vanzelf. Ik kan hem wel kussen. Houd er thuis maar een tijdje een ijszak tegenaan en als hij morgen erg scheef staat, kom dan volgende week maar even terug. Een uur later houd ik verkrampt een ijszak tegen mijn gezicht. De blauwe plek wordt groter, maar mijn neus staat recht.
Toch kan ik s nachts niet slapen. Ik zie mezelf door het leven gaan met een aubergine op mijn gezicht, die nog scheef staat ook. Als ik eindelijk in slaap val, droom ik over de man met de tampons in zijn neus. Direct nadat het eerste straaltje daglicht mijn slaapkamer binnendringt, strompel ik naar de spiegel om naar mijn neus te kijken. Hij ziet er redelijk normaal uit. Alleen iets dikker dan gebruikelijk. Dat komt door de zwelling. Ik zie geen aubergine en lijk maar een klein beetje op een profbokser. Nu maar duimen dat het niet erger wordt.
Voor de duidelijkheid: iedereen die mij de komende dagen Maaike Tyson noemt, krijgt een dreun. Ik pas me in ieder geval moeiteloos aan deze situatie aan.
dertien reacties
aiaiai!
heb meteen een flashback naar de film
La Vie En Rose over Edith Piaf in m’n hoofd;
toen zij jong was had zij een flinke oog-
ontsteking en liep tegen de lantaarnpaal,
in een scène. moest ik aan denken toen ik
dit las.
en je kunt nooit zeggen dat je niets meemaakt!
OH, man, je neus! Wat lijkt me dat pijnlijk. Ik heb met neuzen net zoiets als met m’n ogen: niemand moet daar te dicht bij in de buurt komen, want ik word bij voorbaat panisch ;)
Een tijd geleden liep ik tegen een glazen deur, ik heb nog weken last gehad van mijn pijnlijk neusorgaan…maar ik was ook heel blij dat er niets aan moest gebeuren
Wat een pech! Gelukkig was het geen ‘heftige’ breuk waardoor je neus altijd blijft scheefstaan of zo.
Hahaha, Maaike Tyson. Ik zo niet durven. Tegen je moeder aangeklotst? Mag ik je dan Ketsje Clay noemen?
Auw!!! Weet je, Maaike: ik kan allemaal goed en de juiste dingen proberen te zeggen op al die logs van je. Die wijsheden, je ervaringen, je gevoelens… allerlei correcte reacties of wat iedereen geschreven heeft, reeds. Maar ik ben toch blij, ondanks dat ik bijna nooit reageer, dat ik elke keer als ik je in mijn favorieten aanklik, weer een nieuwe logje hebt geschreven en weer een dag verder bent… Dat brengt elke keer een glimlach op mijn gezicht, of dat uitmaakt of niet… Ik ben gewoonweg erg blij met je hersenspinsels (sorry, voor het woord)…. Dat je er bent, ook al heb ik je al heel lang niet gesproken of gezien. Dank je wel, Maaike. Maar vooral heel veel mooie momenten nog, voor jou, en je familie…
Ik vind zo’n knik in de neus soms best sexy bij van die woeste mannen… Misschien wordt het bij jou ook een van de zeven schoonheden? 
Don’t worry! Komt allemaal goed! In 1991 brak ik 2 x in 6 weken mijn neus. Op dezelfde manier als jij. En op een kleine scheefheid na (die je alleen op foto’s ziet) is mijn reukorgaan nog steeds het aanzien waard. Ik word er overigens wel al 17 jaar mee gepest ;) O.a. door J. Die zijn neus pas 6 x brak (dat heb je als bokser).