Oranjekoorts
Nonchalant zet ik mijn fiets in een rek bij Albert Heijn. Ik wil een staatslot kopen, omdat de megajackpot ditmaal echt voor mij is. Het is nog steeds mijn enige kans op een huisje in Spanje inclusief een royale tuin die uitkijkt over wijngaarden en daarin een rustieke tuintafel met tien vrienden eromheen die samen vrolijk vino tinto of huisgemaakte sangria drinken. Vorige maand had ik wéér geen prijs in de loterij. In plaats van een goedgevulde bankrekening, kreeg ik wel een voetbalveld cadeau met insteekkaartjes van Nederlandse voetballers en een namaaktatoeage van Dirk Kuijt (Katwijk 1980). Tenminste, nader onderzoek leerde mij dat het hier om Dirk Kuijt ging, want ik heb natuurlijk geen verstand van voetbal. Ooit haalde ik een boek over dit spelletje uit de bibliotheek en leerde hiermee in een uurtje de buitenspelregels van buiten. Mijn vader wilde daarover nooit uitleg geven, omdat ik een meisje was en meisjes snappen toch niets van voetbal. Dames laat je niets wijsmaken, want de buitenspelregels zijn echt niet zo moeilijk als het lijkt. Dit terzijde.Na de aankoop van het staatslot loop ik naar de groentenafdeling. Althans dat probeer ik. Het gangpad is geblokkeerd door een enorm plasmascherm met in beeld een grote zingende mijnheer die ik nog ken van de Wuppies. Hij zingt nu het Welpie Lied. Dat is bij Albert Heijn het hoogtepunt van de oranje-merchandising. Alle Welpies helpen, we plakken ons wild. Geluk voor Oranje, heel Holland slaat op tilt', zingt hij. En ik ook de rest van de dag. Met de nodige moeite verzamel ik de ingrediënten voor mijn Pasta Amatriciana en onderdruk de neiging om met mijn boodschappenwagen keihard de televisie omver te beuken. In mij huist een ware hooligan. Gelukkig krijg ik bij mijn wasmiddel een extra Welpie, wat mijn irritatie verzacht. Dat doet Albert Heijn dus niet voor niets, extra Welpies uitdelen, willen ze nog wat plasmas overhouden.
Bij de uitgang van de winkel staat een zwerver die mij een krant wil aansmeren. Dankzij zijn verwaaide grijze haar en sjofele kleding lijkt hij sprekend op een witte Welpie. Ik vraag me af of hij deel uitmaakt van het marketingconcept. En dan ren ik zo snel als dat gaat met mijn manke voetje naar mijn fiets, hang mijn tas aan het stuur en rijd weg. Na vijf minuten word ik helaas ingehaald door een kleuter met vijf Welpies op zijn stuur en ik begin spontaan te zingen. Alle Welpies helpen. Bedankt Albert Heijn. Dit zal zich de rest van de dag nog negenduizend keer herhalen.
negen reacties
Hey Maaike, Ga nu toch stiekum meeduimen, dat jij deze keer de “hoofd“prijs krijgt in de staatsloterij!
Dan heb je minder aan je “hoofd” en kun je in Spanje aan het “hoofd” van de tafel zitten met je vrienden om je heen!
Mooi stuk! Mijn appie heeft er niet echt aandacht aan besteed. Onder mijn buitenlandse vrienden echter worden de welpies goed verzameld. Maar dat ter zijde. Het gaat om het staatslot. Ik doe een gelddansje jouw kant op!
En sinds gisteren wordt het alleen nog maar erger met de Welpies. Heel veel succes met het staatslot, ik wens je een driedubbele jackpot toe. – Hou je ons wel op de hoogte!
haha, ik heb voorlopig de Ap uit mijn boodschapportefeuille gehaald, gedoe allemaal, bij de groentenboer hoef je alleen maar de eindstand van vrijdagavond te voorspellen…
trouwens, als ik m win, mag je best aan mijn tafel komen zitten hoor, met jouw vrienden en mijn vino tinto…
Die grens tussen liefde en haat blijkt weer eens zéér klein te zijn ;)