Pluk het leven
Het zonlicht schijnt door de gordijnen. Ik lig op bed en luister naar de geluiden van de ochtend. Precies om half acht loopt mijn buurman in een langzaam tempo naar zijn werk. Ik herken het timbre van zijn logge voetstappen. Niet veel later hoor ik het ruisen van de trein. Ik visualiseer hoe de gele wagons het station binnenrijden en tientallen ongeduldige forenzen opslokken. Ooit was ik er een van. Nu lig ik in bed en draai me nog een keer om. De stilte wordt gevuld door kinderstemmen. Op roze fietsjes en gekleed in felgekleurde zomerjasjes fietsen de scholieren naar hun basisschool verderop in de straat. Een hond blaft, een brievenbus kleppert, een auto start zijn motor: allemaal herrie die hoort bij het krieken van de dag. Ik wil meedoen met lawaai maken, maar mijn energiegebrek houdt me gevangen onder het dekbed.De neuroloog durft geen voorspelling meer te doen over mijn (nabije) toekomst. Probeer nog meer van je oude leven op te pakken, dan je nu al doet, zei hij. Op hetzelfde moment gooide een postbode de officiële verklaring van uitdiensttreding van mijn werk door mijn brievenbus. Perfecte timing. Ik hoef alleen nog maar een handtekening te zetten en dan is mijn loopbaan in loondienst officieel voorbij.
Mijn oude leven weer oppakken, het is niet zo eenvoudig als het lijkt. Bijna twee jaar lang heb ik niet aan de toekomst gedacht en nu krijg ik het advies om dat juist wél te doen. Ik moet weer plaatsnemen in de sleurhut, maar denken aan mijn eigen toekomst verlamt me. Een psycholoog die is gespecialiseerd in de begeleiding van terminale patiënten gaat me helpen om weer op gang te komen. Ik ben, ondanks het positieve verloop van mijn ziekte, nog steeds een terminale patiënt. Ik kan nog steeds niet beter worden. Dat maakt het moeilijk om weer volledig mijn draai te vinden.
Mijn wilskracht is voorlopig groter dan de tumor. Ik wil niet langer slechts de dag plukken, maar het hele leven. Daarom ga ik onder het dekbed vandaan, doe de gordijnen open en lach naar mezelf in de spiegel. Time is the coin of life. It is the only coin you have, and only you can determine how it will be spent. Be careful lest you let other peple spend it for you, staat in mijn agenda. Het is een citaat van de Amerikaanse dichter Carl Sandburg. Ik volg zijn advies op en ga koffie zetten, wat ik de rest van de dag ga doen zie ik later vandaag wel. De tijd staat aan mijn kant. Voorlopig.
twaalf reacties
Ik ben blij dat een psycholoog je daarbij gaat helpen: het lijkt me enorm moeilijk de balans te vinden tussen ‘het oude leven’ en ‘het veranderde leven’. Een sleurhut is overigens voor niemand goed, ook niet voor mensen die geen (bewuste) dreiging boven hun hoofd hebben hangen.
Als je uit elke dag probeert te halen wat er in zit, dan pluk je het leven toch?
Waarschijnlijk niet evident bij wat je meemaakt, maar toch heb ik als lezer het gevoel dat het je wel lukt. Ik wens het je in elk van harte toe!
Ik vind in ieder geval dat je het al super doet, gezien de onzekere omstandigheden waarin je je bevindt! Je kunt ook gewoon beginnen met het plannen van een volgende reis voor deze zomer? Of heb je dat al gedaan? Het wordt een beetje een cliché onderhand, iedereen gebruikt het te pas en te onpas, maar toch zeg ik het nog een keer: geniet van elke dag Maaike!
Hey Maaike, wat een verandering voor jou, het moet vast nog even duren voor je dat alles positief gaat vinden. Het lijkt wel hinkelen, van het ene been op het andere. Probeer NU te leven, je doet dat al! Geniet en deel het met ons!
als ik alles zo lees,
overvalt me een beetje
het gevoel van ‘maar ergens hangen.’
alsof het geen ‘ja’ en geen ‘nee’ is,
ook niet ‘soms’ of ‘even.’
het ‘hangt’ maar zo …
lijkt me ontzettend frusterend. …
Soms zijn zulke nare dingen als die ellende die jou overkomt ook een eye-opener. Zelfs voor mij. Je moet er van genieten. Gelukkig doe je dat ook.
Carpe diem indeed, maar oh zo logisch dat je er hulp bij nodig hebt. Succes met het herwinnen van je energieniveau, dat lijkt me een fijne stap!!
Moeilijk, moeilijk, Maaike. Je bent in één van de meest verschrikkelijke achtbanen terecht gekomen die er bestaan. Hopelijk kan de psycholoog je helpen enig houvast te geven. Heel veel sterkte met het vinden van de juiste weg. Het gaat je vast en zeker lukken.
Pluk dat leven, inderdaad- volgens mij heb jij dat tot een kunst verheven. En je schrijft er ook nog eens prachtig over.