Wachten, wachten, wachten
Als het tien graden onder nul is, dan is wachten op de trein lastig. Als je in weinig tijd een gezonde maaltijd wilt bereiden, dan duurt het - voor je gevoel - uren voordat de pasta al dente is. Acht minuten lijken in dat geval een jaar en met een strak tijdschema is dat best vervelend. Als je zes dagen moet wachten op de uitslag van een MRI-scan die misschien je leven gaat bepalen, dan is wachten niet lastig en ook niet vervelend. Nee, dan is wachten moordend. Om te voorkomen dat ik iedereen in mijn beschadigde blikveld te lijf ga, heeft mijn familie allerlei afleidingsmanoeuvres verzonnen, waarbij ze ook een complot hebben gevormd met Tarzan.Wil je mee naar Tarzan?, vraagt zusjelief hoopvol aan mij. We hebben een paar kaartjes over, dus je kunt zonder problemen mee. Daar moet ik even over nadenken. De scan heeft me veel energie gekost en ik heb nergens zin in. Deze musical van Joop staat in alle eerlijkheid niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Uiteindelijk besluit ik dat ruim een uur lang ongegeneerd kijken naar een gespierde man in een minuscuul lendendoekje geen kwaad kan voor mijn gemoedstoestand. Misschien zorgt het juist voor wat extra pit. Je weet maar nooit.
Een paar uur later zit ik daarom op een rode stoel in het Circustheater te Scheveningen en bungelt Tarzan, inderdaad in een minuscuul gevalletje, boven mijn hoofd met een liaan tussen zijn benen. De afleidingsmanoeuvre bevalt mij steeds beter. Het is alleen jammer dat het hele podium heel realistisch is gevuld met zingende gorillas. Bovendien heeft Tarzan slechts oog voor Chantal Janzen (Jane). Chantal is onlangs verkozen tot de meest sexy vrouw van Nederland en ze kan nog mooi zingen ook. Het is oneerlijke concurrentie. Zeker voor vrouwen met een after-chemo-hoofd die voornamelijk valse geluiden produceren.
Niet totaal onverwacht ga ik daarom na de voorstelling naar huis zonder Tarzan in een spannend pakje. Ik stap gewoon in de auto bij zusjelief en mijn zwager. Inmiddels is het wel bijna twaalf uur s nachts en is er weer een lange, lange wachtdag verstreken. Nog maar een paar dagen te gaan en dan volgt de uitslag. De zenuwen gieren nu al met orkaankracht door mijn lijf.
elf reacties
Ik ga ook naar Tarzan, binnenkort. Maar zelfs zonder afterchemohoofd is Chantal oneerlijke concurrentie, kan ik je vertellen.
We blijven duimen.
Mijn god; ik heb al een hekel aan wachten bij de visboer, laat staan wachten op de uitslag van een MRI. Vreselijk. Sterkte meis.
Oh, da’s heftig, zulke windstille dagen die tergend traag verlopen, in afwachting naar wat komen gaat. Enne… Chantal Janzen is inderdaad allesbehalve de ideale Jane, zoals Esther schrijft. Ze is een cavia-killer! Sterkte, Maaike!
Dat het zo lang moet duren. Ik vind het best lang ook al is het niet zo heel lang maar in dit geval te lang… Wachten, dan is afleiding het enige wat een beetje helpt. btw dat verhaal van dat hamster, ik kan het niet geloven. Dat zal niet waar zijn?
Ik hoop op goed nieuws. cu
Hey Maaike, misschien zit je op dit moment voor de uitslag van de MRI? Gelukkig is het zover. Ik zit te duimen en te hopen dat je goed nieuws krijgt nu.
Weet gewoon dat ik de hele morgen al aan je denk en voor je duim.
Inmiddels is het 22 mei en is het wachten voor jou voorbij. Ik hoop zooooo dat je goed nieuws hebt!
Ik blijf voor je duimen
Liefssssss
Ik kan het me ZO goed voorstellen; wachten op zulke belangrijke uitslagen is slecht voor je gemoed. Goed dat je familie afleidingsmanoeuvres voor je bedenkt. Enne, ik heb weleens gehoord dat Chantal helemaal niet zo aardig is. Lees hier het hamsterverhaal maar eens: http://www.puur.dse.nl/greymatter/000007..
:)