Gevangen in een sleurhut
Life is just a party that's all you need to know
It's your turn to shine baby let yourself go
- Madonna, spotlight -
Was ik vrij voordat ik ziek werd? Of geniet ik op dit moment juist van pure vrijheid, nu alles mag en niets meer hoeft? Over het antwoord op deze twee vragen heb ik de afgelopen dagen, geïnspireerd door bevrijdingsdag, diep nagedacht.
Voor augustus 2006 moest ik van alles. Mijn pension zeker stellen. Twee ons groenten en twee stuks fruit per dag eten. Een beperkte hoeveelheid vlees op het menu zetten vanwege milieuvervuilende uitlaatgassen van koeien. In pak op mijn werk verschijnen bij zakelijke besprekingen. Met de trap naar de achtste verdieping voor een optimale conditie. Geld doneren aan charitatieve instellingen, omdat niemand alleen is op de wereld. Reizen naar exotische oorden en s nachts de kakkerlakken van mijn lijf slaan (avontuur is leuk). Het journaal kijken en de krant lezen. Minimaal acht uur slapen per dag. Een aantrekkelijke man vinden om nageslacht mee zeker te stellen. Af en toe de trein nemen en zo in mijn eentje het fileprobleem oplossen. Altijd blijven lachen. Resumerend: mijn leven was een meterslange ketting van aaneengeregen verplichtingen en ingesleten gewoontes. Ik was gevangen in mijn eigen sleurhut.
Was ik vrij voordat ik ziek werd? Het antwoord is duidelijk nee. Sleur. Multatuli schreef er al over in Max Havelaar: wanneer men te lang met hetzelfde gezelschap in een rijtuig zit, dan is het goed om van tijd tot tijd van wagen te wisselen. Wijsheid komt niet uit een ongedeerd hart, meende hij ook. Met andere woorden: gooi de veiligheid over boord en kies je eigen weg, dan kom je veel verder. Maar zo eenvoudig is dat niet. Hobbels en kuilen zijn niet te vermijden. Mijn vrienden worstelen dagelijks met hun overvolle agendas. In hen zie ik mezelf amper twee jaar geleden. Altijd te druk en de pure vrijheid ver uit zicht.
Maar geniet ik op dit moment dan van pure vrijheid, nu alles mag en niets meer hoeft? Houd ik me nog steeds verkrampt vast aan oude gedachtenpatronen en gewoontes? Of heb ik aanvaard dat verdriet nu deel uitmaakt van mijn leven en is vrijheid juist daarom dichter bij dan ooit? De antwoorden op deze vragen heb ik nog niet geformuleerd. Misschien is nu gelukkig zijn voldoende om mezelf vrij te voelen. Al is het maar voor even. De rest komt later wel. Later kan ook morgen zijn.
dertien reacties
Ben heel benieuwd naar het antwoord op je laatste vragen. Afgaand op je recente blogs, heb ik het gevoel dat je geest de vrijheid wel gevonden heeft. Ik hoop het.
Leven is het nu is ware levenskunst, de meeste mensen bakken daar niks van. Ik ook niet, al doe ik regelmatig pogingen. Mooi stukje, geeft stof tot nadenken.
Hey Maaike, wat ga je snel, je lijkt echt elke minuut te gebruiken! Die Joop en dan deze blog weer!
Leven in het hier en nu, wie moet jou dat nog leren? Volgens mij ken je het al. Zelfs al zitten er weer data aan te komen om ff je adem in te houden. Ik duim mee (op mijn eigen manier) sterkte, tegelijkertijd; laat ons bij je blijven en je inspireert mij ( en anderen), lees ik!
En uit eten met een vriendinnetje is ook vrijheid! 
Fantastisch geschreven weer. Alleen het feit dat je al weer tijden zo geweldig schrijft, bewijst dat wonderen bestaat. Hoofddekseltje af voor jou!
Dikke kus xxxx
Ik ben er stil van, Maaike. Een stukje om zo nu en dan terug te lezen, om je te herinneren aan precies wat je schrijft.
Lieve Maaike, wat een geweldig interessant stukje en inderdaad zoals Rose al schrijft wijze woorden om vaker te lezen. Misschien zelfs uit te printen en op te hangen.
Hey Maaike, nog 1 nachtje slapen! Heel veel sterkte toegewenst. Je geeft vrijheid inderdaad een volledig nieuwe dimensie. Bedankt voor je mooie berichtjes.
ja.
en passies zoeken die je laten ‘bloeien.’