Op de gevoelige plaat
Het is woensdag 30 april. Het is koud. Het is koninginnedag. Ik zet de televisie aan. Beatrix schrijdt in suikerspinroze door het beeld. Haar kleding kleurt niet bij al het oranje. Ze is in Makkem, Friesland. Een dorp met stadsallures. Tenminste dat zegt de burgervader tegen de commentator van de NOS. Ik geloof hem. Zeilen in een opgepimpte klomp is een activiteit die in menig wereldstad orde van de dag is. Hetzelfde geldt voor ringsteken met een schapenstaart. Een kleuter presenteert een gouden kaatsenbal op een fluwelen kussentje aan Beatrix. Ik vermijd vandaag de drukte. Mijn zaklooptalent is toch niet meer wat het is geweest. In plaats daarvan bekijk ik oude fotos. Mijn moeder heeft een schoenendoos vol met portretjes die nooit zijn ingeplakt. Ik laat ze allemaal door mijn vingers gaan. Een groot aantal is verkleurd door de jaren.Ik vind een foto van mezelf en mijn vader. We zitten in een motorbootje in Bobejaanland. Een pretpark in België en een locatie zonder glamour. Ik ben een jaar of acht en mijn vader is begin dertig. Hij heeft een rode polo aan met witte strepen. Mijn haar is donkerblond, dat van hem nog zwart. Aan de zijkant van het bootje spat water op. Op de oranje buitenboordmotor staat het cijfer vier. Nu een symbolisch cijfer. Vier juli is de geboortedag van mijn vader én zijn sterfdag, bijna drie jaar geleden.
Op deze grauwe koninginnedag denk ik even terug aan de begindagen van juli 2005. Live Aid was op televisie. Madonna trad op in het wit. Ik zag haar dansen op het scherm, maar hoorde niet wat ze zong. Mijn gedachten waren bij mijn vader. In zijn eigen huis in een ziekenhuisbed. Zijn twijgdunne armen boven een wit laken. Nog steeds een scherpe geest. Bij de vorige editie van Live Aid, twintig jaar eerder, danste hij door de woonkamer en speelde op een luchtgitaar. Doe normaal pap, riepen zusjelief en ik naar hem. Tieners schamen zich snel voor hun ouders. Hiervan zijn geen fotos gemaakt. Sommige herinneringen vervagen in de nevel van de tijd, maar doemen op onschuldige momenten weer op. Net als een lentebloem die na het verdwijnen van de ochtenddauw weer scherpe contouren krijgt. Voor deze mooie flashback was niet meer nodig dan de koningin, een bewolkte ochtend en een suikerspinroze mantelpakje.
acht reacties
“Sommige herinneringen vervagen in de nevel van de tijd, maar doemen op onschuldige momenten weer op. Net als een lentebloem die na het verdwijnen van de ochtenddauw weer scherpe contouren krijgt” -> wat prachtig verwoord
Mooi hoe associaties herinneringen oproepen. Nog mooier, hoe jij ze beschrijft. En herkenbaar, ook- mijn vader heeft heel Live Aid van toen ‘getaped’, zo vol was hij ervan.
Hey Maaike, blijkbaar hebben sommige herinneringen geen foto’s nodig! Ze zijn er gewoon in je hart, ze komen tevoorschijn zonder dat je ze zelf oproept. Onuitwisbaar. Treffend in taal omgezet door jou.
Een traan op m’n wang. Je stukje brengt een mooi moment met m’n moeder ineens dichterbij, levendig en dierbaar. Dank daarvoor, Maaike.
Fijn toch dat er foto’s en herinneringen zijn en dat de foto’s de herinneringen kunnen oproepen. Ok, in jouw geval is de koningin er dan bij nodig, maar toch.
Dat je maar veel van dit soort momenten mag hebben met de foto’s.