Hels kabaal in Valencia
Het is bijna twee uur s middags. Ik loop met M. door de nauwe straten van Valencia. Boven ons hoofd hangen slingers met daaraan een soort projectielen. Een komisch gezicht. Aan het eind van de straat leunt een politieagent nonchalant tegen een dranghek. We mogen niet verder lopen van hem en daarom kiezen we voor een terras. Het is tijd voor een café con leche. Een serveerster zet de koffie voor ons neer en rent snel weg. In de zon is het 26 graden. Ik hoor een fanfare die carnavalsmuziek speelt. Guus Meeuwis is niet in de buurt.
En dan begint de oorlog. Het dondert en het bliksemt. Enorm luide knallen doorbreken de stilte. De koffiekopjes op tafel trillen door de reusachtige hoeveelheid decibels, rookwolken stijgen op. De Spanjaarden om ons heen blijven stoïcijns zitten. Ze hebben geen last van de rook. Niemand kijkt op of om. Een jong meisje speelt met een zonnebril die de bovenste helft van haar gezicht bedekt. Ik druk mijn handen stevig tegen mijn oren. M. gaat poolshoogte nemen en loopt in de richting van het lawaai. Ze brengen al die projectielen tot ontploffing, zegt ze even later. Het zal wel normaal zijn. Ik beheers me en duik niet onder de tafel.
De herrie zet door. Het lijkt alsof een paar boerenkinkels aan het carbidscheten zijn, maar er vliegen geen melkbussen of giertanks door de lucht. Voor de zekerheid bescherm ik mijn hoofd met mijn handen. Er is geen plaats voor nieuwe littekens. Dan is het opeens weer stil. Vogels fluiten. Aan de andere kant van de straat trekt een processie voorbij. Vrouwen en meisjes in traditionele kleding, kanten sluiers en wijde bloemetjesjurken, duwen een houten wagen voort met daarop een heiligenbeeld. Langs de weg staan tientallen mensen die een kruis slaan als de stoet passeert. Een agent maakt de weg vrij. Rust omhelst de stad. Ik heb een borrel nodig en kalmeringstabletten.
De zondag na Pasen houden ze in Valencia kleurrijke parades ter ere van hun lokale heilige San Vicente Ferrer. Dit gaat gepaard met Mascletas: oordovend knalvuurwerk, voor status en macht en serene processies.
Hey Maaike, was het fijn in Valencia? Naar wat ik zo lees was het zeker genieten! Behalve van die gehoorbeschadiging dan!
Wat een mooi verslag en wat een mooie foto.
Dit was dus een heel goede ervaring voor jou, zitten de knallen nog altijd in je hoofd, of alleen die vogels van daarna?