Ondertussen bij de dokter
Het is ontzettend knap van je, zegt de neuroloog. Je staat elke keer weer stralend voor me, ondanks dat je zo ziek bent. Het moet mentaal heel zwaar voor je zijn. Het wordt weer lente, een half jaar geleden heb je misschien gedacht, dat je nooit meer het groen in de bomen zou zien. Ik hoef er niet veel voor te doen, antwoord ik. Het gaat gewoon vanzelf. Dat laatste is natuurlijk niet volledig waar. Ik laat me liever niet kennen. Het vereist bij vlagen mentale oerkracht om vrolijk mijn oude leven weer op te pakken en stiekem aan een jaartje of tachtig extra te denken. Zeker nu mijn brievenbus niet meer vol zit met kaartjes en ik vaak alleen ben met een rommeltje aan gedachten in mijn hoofd. Echter, het gaat nu goed en dat is het belangrijkste. Ik hoef me van de dokter geen zorgen te maken over alle kleine klachten. Dat probeer ik dan ook te laten. Ik mag zelfs weer gaan sporten van hem, maar er zijn grenzen . Op 16 mei schuiven ze me weer in de MRI-scanner voor een nieuwe, intieme blik in mijn hoofd. Pas als die scan goed is, kan ik écht weer even opgelucht zijn.elf reacties
Lieve Maaike, fijn dat het goed is gegaan bij de neuroloog en ik ben blij dat ik regelmatig weer wat van je lees. Nog even over het ziekenhuisverhaal van afgelopen dinsdag: ik pleit voor ongemengde kamers!
Niemand is altijd sterk, hoeft ook niet. maar wat heerlijk dat je pas in mei weer terug hoeft, laat het voorjaar maar komen! Alle zon is voor jou Maaike, begin alvast met duimen voor 16 mei.groet Nancy
Hey Maaike, je gaat me echt te snel, heb niet eens op je vorige stuk kunnen reageren, ondanks dat ik ervan geniet en denk: “het is wel een goed teken ……………….“hou vol en ik doe mijn best jou te volgen!
Voor deze keer: gefeliciteerd, toch maar mooi dat je af en toe even verder kunt kijken dan morgen en overmorgen!
Wat fijn je hier weer lekker veel te zien posten! Mag ik daaruit voorzichtig opmaken dat je je weer energieker voelt…? Heel veel succes! Met álles!
Wat fijn weer iets van je lezen, Maaike! Ik ben blij dat het beter met je gaat. Sla je armen stevig om jezelf heen, je verdient ‘t!
Geweldige Maaike,
Als ik je postadres had zou ik hem morgen vol stoppen met kaartjes 
Sterkte in de strijd die mij ook vaak erg eenzaam maakt (wat heb je dat gevoel weer mooi verwoord). Maar weet dat je niet alleen bent! Ik en ook de mensen achter Stichting STOPhersentumoren.nl zullen alles doen om er voor te zorgen dat mensen zoals jij en ik die tachtig jaar gaan krijgen!
Hou je haaks,
Nico
hey maaike!
fijn om weer veel van je te lezen.
ik zie je snel weer!
liefs barbara en een kus van elis
Ik ben benieuwd.
En ook al heb je sterke schouders, het is niet zo erg om af en toe even bij de pakken neer te zitten, hè? Daarna haal jij toch weer je schouders op en zegt: kom op!