Charme in Cordes
Het voorjaar komt eraan. Een flauw zonnetje toont zich aan en de terrassen nabij de Sint Jan in Den Bosch zitten al vol met dappere mensen. Niet slecht voor januari. Zelf kies ik met vriendin E. liever voor de warmte van café Cordes. Kunstzinnig en gezellig. Vroeger was dit een koekjeswinkel en nu een ontmoetingspunt voor artistieke mensen. Binnen klinkt opgewekte Cubaanse muziek die mij laat verlangen naar Zuid-Amerika. Een beetje onhandig neem ik plaats aan een te kleine tafel . Een paar dagen geleden ben ik hard gevallen met mijn fiets en mijn linkerbil is nu bont en blauw (niet verder vertellen). Vriendin E. verdwijnt direct naar het toilet. Gezellig. Ik werp een blik op de felroze, geplastificeerde menukaart en bestel bij de serveerster een cappuccino, verse muntthee en twee broodjes geitenkaas.Aan het tafeltje tegenover mij zit een hippe jongen - type webdesigner - met een apple ibook. Vanachter zijn trendy brillenglazen houdt hij mij nauwlettend in de gaten. Ik vraag me af wat hij ziet: een leuke dame: een zieke dame, of een onhandige dame die regelmatig nogal dom van haar fiets lazert. Ik hoop het eerste, maar vrees het laatste. Pas als E. weer tegenover me zit, verliest hij zijn belangstelling. De serveerster keert terug naar onze tafel. Ze heeft onze drankjes niet bij zich . Het duurt even wat langer, zegt ze. De broodjes zijn nog niet klaar. Ik vind het niet erg, dan zijn ze tenminste vers. Bovendien is één van de weinige voordelen van mijn zieke hersens dat ik op een doordeweekse dag in de kroeg kan zitten, zonder haast en inmiddels ook zonder schuldgevoel.
De webdesigner gaat weg. Hij lacht en ik lach. Wanneer hij de glazen buitendeur opent, dringt een koude windvlaag meedogenloos de kroeg binnen. De lente lijkt opeens weer mijlenver weg.
negen reacties
Als er mannen naar je kijken, én naar je lachen is de lente juist erg dichtbij. En gewoon veel oefenen met fietsen, dan zijn je coordinatieprobleempjes zo weer van de baan 
Hallo Maaike,
Ik lees je verhalen zojuist en moet toch even kwijt dat ik het ongelooflijk vind hoe jij met de ziekte omgaat en hoe mooi je schrijft. Ik heb veel contact met lotgenoten van ons (a.s. zaterdag vereniging cerebraal?) maar tref daar tot nu toe maar weinig personen zo kleurrijk als jij. Bedankt dat je deze mooie verhalen met ons deelt! Wel adviseer ik je voortaan Groene thee te bestellen daar dat iets is waar die tumor niet van schijnt te houden en daarom drink ik daar dagelijks ook liters van in de hoop dat hij verzu….
Heel veel sterkte gewenst in je strijd. Hou vol want elk probleem moet volgens mij een oplossing hebben. Ik weet nog maar een half jaar dat ik zo’n ettertje bij me draag maar ik ben samen met andere hard op zoek naar oplossingen voor hersentumoren. Onder andere als vrijwilliger via Stichting STOPhersentumoren.nl, welke ik tot mijn grote verrassing ook al op jouw site tegenkwam.
Ik wens je heel veel positieve kracht en succes,
Nico
Hey Maaike, hoe kon hij zien dat je van je fiets gelazerd was, zat je daar in je blote billen, of was er van die valpartij ook iets aan je gezicht of armen te zien? Je had die E. ook wel even terug kunnen sturen naar het toilet dan had je het misschien geweten. Maar gissen is ook leuk. Hou je van Zuid Amerikaanse muziek en sferen? Lijkt er wel op als ik je blogjes lees.