MRI
Het is tijd voor mijn derde MRI. In een kil kleedhok waarin alleen een spiegel en een soort medicijnkastje hangen doe ik alles uit waar metaal aan of in zit. Ik leg mijn sieraden op een te klein krukje. Een verpleegkundig vertelt dat ze ditmaal geen contrastvloeistof inspuit omdat het slechts een controlescan is. Dat vind ik prima. Weer een prik minder is altijd goed. Even later schuift ze me in het apparaat. Ik krijg een koptelefoon op, zodat ik ondertussen naar radio drie kan luisteren. De herrie van een MRI-scan is oorverdovend en vergelijkbaar met de machinekamer van een groot schip of de hardste gabberhouse die er is. Niet echt comfortabel dus.De verpleegkundige laat me alleen en ik krijg via een speaker het seintje dat ze gaan beginnen met de scan. Een paar seconden later begint het lawaai. Ik kan de radio nu maar amper verstaan. In de verte hoor ik iemand vaag babbelen over het wel of niet bestaan van een spaghettimonster. Ik voel me intens eenzaam en denk aan doodgaan en andere enge dingen. In dit soort situaties word ik weer met mijn neus op de harde feiten gedrukt.
Na ongeveer tien minuten komt er een arts binnen. Hij wil toch vloeistof inspuiten. Dat baart me direct zorgen. Hebben ze iets op de scans gezien wat niet pluis is? Iets dat ze beter willen bekijken? Ik probeer aan andere dingen te denken, maar het lukt niet echt. Vandaag heb ik overal een slecht gevoel over. Ik bal mijn vuist en voel een lichte prik in mijn rechterarm. De contrastvloeistof, zodat ze nog beter in mijn hoofd kunnen kijken. Gelukkig kunnen alle medici nog niet zien wat er allemaal in mijn koppie omgaat. We doen nog twee series zegt de arts. Daarna gaat hij weg en het lawaai hervat.
Na de scan begeef ik mij met mijn moeder naar het ziekenhuiswinkeltje om een Cornetto Soft te kopen met chocoladesmaak. Het is bijna een vast ritueel geworden als compensatie van vervelende onderzoeken of doktersbezoeken. Een overdaad aan suiker helpt op korte termijn tegen alles. Met het ijsje in de hand lopen we naar huis. De zon schijnt en het is stil op straat. Iedereen is gevlucht naar Zuid-Europa of nog verder weg. Mijn hoofd is bij de uitslag van de scan die volgt op dertien augustus. Nog tien vreselijk lange dagen wachten. Kon ik maar even wegvluchten van het lot dat boven mijn hoofd hangt.
29 reacties
Man, wat moet dat wachten iedere keer zwaar zijn. Hoeveel mensen er duimen en troosten en zo, jij moet het toch doen. Succes met wachten lieve Maaike, ik duim voor een goede uitslag!!
Na het lezen van je stuk wilde ik dat ik iets meer kon doen – behalve duimen, succes toewensen. Vooral bij het stuk waar je beschreef dat je je intens eenzaam voelde en over het tien vreselijke lange dagen wachten. Zelfs met deze temperatuur zit ik hier met kippenvel omdat jij het zo goed en mooi (mag dat?) weet te omschrijven.
Maaike, ik hoop dat je je over tien dagen alleen maar druk hoeft te maken om kleine dingetjes – dingetjes die er eigenlijk helemaal niet zo toe doen…
Heel, heel veel succes!
Jij blijft nog heel lang hier! Al is het alleen maar om lekker tapas te eten en rosé te drinken! (And that’s an order!)
Dikke kus lieverd en tot woensdag! xxxx
Maaike, heb intens aan je gedacht gisteren en wens je heel veel sterkte tijdens het wachten!
Groet, ander Maartje
O Maaike wat een akelige ervaring, zou willen dat ik iets voor je kon doen. Behalve een reactie sturen op jouw schrijven. Ik hoop zo dat je steun ervaart bij al die woorden en wensen die je steeds toegestuurt krijgt. Papier is geduldig, maar volgens mijn bescheiden observatie meent iedereen het echt! Zou wel honderd ijsjes voor je willen kopen en de dagen verkorten zodat de dertiende snel komt. Ik ga ervoor en vertrouw erop dat jij dat ook doet en je een goede uitslag krijgt, tenslotte deed je het tot nu toe hardstikke goed toch! Ik blijf je lezen en stuur je kracht!
Veel aan je gedacht afgelopen vrijdag en ik denk nog steeds veel aan je. Hopelijk loos alarm. Heel veel sterkte de komende dagen en vooral de 13de. We blijven duimen en hoop houden.
Maaike, ook ik zou willen dat ik iets meer voor je zou kunnen doen dan een reactie schrijven. Ik ken je helemaal niet en toch ben je vaak in mijn gedachten. Heel veel sterkte de komende dagen.
Lieve Maaike, wat kan ik anders doen dan me aansluiten bij alle lieve en bemoedigende woorden? Geen idee. Ik heb geen nieuwe of andere teksten die iets zinnigs toevoegen. Wachten is niet leuk. Vanuit Eemnes wacht ik met je mee. Heel veel sterkte deze dagen. Marianne
Nog een week. Sterkte met wachten Maaike. Niets erger dan wachten, of het nu in of buiten het MRI-apparaat is.
Krukjes zijn toch ook niet om sieraden op te leggen? :)
Voor wat het waard is. Ik duim mee. Waardeloos dat ze dat niet sneller kunnen.
Lieve Maaike, ook via deze weg nogmaals héél veel sterkte. Belachelijk dat ze je zo lang laten wachten ;(
Groetjes en knuffel, ook van John, Esmée en Esther
zoiets is gewoon bijna niet te doen, wat een afschuwlijk vacuüm. maandag is het zover begrijp ik, dan weet je meer. sterkte met de laatste wachtloodjes
Lieve Maaike!
Heel veel liefs en sterkte!
Ik denk zo vaak aan je en leef altijd met je mee.
Vooral vandaag! Duim ik voor je!
Groetjes
Oooh … Maaike !