Kleine held
Zou het uit de hoogte klinkenJe het onbescheiden vinden als ik je vraag
Wil je mijn held zijn?
In harnas met schild tegen de pijn
Wil je mijn held zijn
Vanavond, vannacht
-Mijn held zijn - Van Dik Hout
De wachtruimte is goed gevuld. Orion heeft veel dates gepland vandaag en voorlopig ben ik nog niet aan de beurt. Ik neem een bekertje water uit een waterkoeler en staar vermoeid voor me uit. Goed gedaan hoor kanjer, zegt een wat forse verpleegster tegen de patiënt naast mij. Ze knijpt hem daarbij liefdevol in zijn wang. Aait hem even teder over zijn kale bol. Ja, bevestigt hij alleen maar. Zijn woordenschat is nog beperkt. Het is slechts een peuter. Ik schat hem niet ouder dan drie jaar. Opeens voel ik me oud. Stokoud.
Het jongetje zit veilig op schoot bij zijn moeder. Ze wiegt zijn magere lichaam. Slaat haar armen zorgzaam om hem heen. Om haar rechterpols draagt ze een lange rij rinkelende armbanden. Oma is er ook bij. Ze leest haar kleinzoon een verhaaltje voor. Wat kan ze anders doen. De afdeling radiotherapie heeft geen ballenbak, geen dvd-speler met Disney-films, geen klautertorens of familieschommels. Het is geen omgeving die is ingesteld op kleine kinderen. Buiten dit zijn ze vaak te ziek om te spelen
Het waaide verschrikkelijk, vertelt oma met zachte stem. Elmer de kleurtjesolifant schuilde voor de storm in een grot. Zijn vrienden waren er ook. Het jongetje hangt aan haar lippen. Ik ken het voorleesboek goed. Elmer is een olifant die allerlei avonturen meemaakt. Ik geef het vaak cadeau aan de kinderen van vrienden. Met heel mijn hart hoop ik dat voorlezen in deze omgeving voor hen nooit nodig is. Geen fantasieverhalen tussen steriele ziekenhuismuren. Alleen maar mooie sprookjes in een prettige en vertouwde omgeving.
De ogen van het jongetje - rond, groot en diepbruin - kijken triest. Ondanks het vrolijke verhaal van oma. Ze missen de glans die vanzelfsprekend aanwezig lijkt in de blik van jonge kinderen. Door hem vwergeet ik even mijn pijntjes en mijn angst voor de toekomst. Ik maak me een paar tellen niet druk over bouwvakkerspillen en verkiezingsuitslagen. Er is dan ook één ding waar de kleine helden van de afdeling radiotherapie groots in zijn. Ze leren volwassen patiënten nóg beter relativeren.
vijftien reacties
Daar wordt een mens stil van. Alles lijkt altijd erger te kunnen. Relativeren is een groot goed. Maar aan jezelf denken is ook niet iets dat je mag uitvlakken. Sterkte.
Ik sluit me bij mijn voorgangster aan. Relativeren is goed, maar voor jou is het natuurlijk ook ellendig. En de manier waarop je het ondergaat, maakt je mijn held. Ik vind dat je het heel goed doet Maaik.
Hoewel ziekte onvermijdelijk bij het leven hoort, is iedere zieke op zijn manier een verdrietig gegeven.
daar heb ik dus echt niet van terug, misschien dit: helden herkennen zichzelf misschien in elkaar? Prachtig en emotioneel stukje van de realiteit, dat jij kent!
Ooit wilde ik bij een medisch kinderdagverblijf werken of op een kinderafdeling van een ziekenhuis als groepsleidster.
Ik heb toen een keer een snuffelstage gedaan. Ik wist na een uurtje of drie dat ik er niet geschikt voor was. Vond het allemaal zo triest en zo sneu. Tegelijkertijd waren zoveel van die kleintjes zo ontzettend sterk. Bewonderingswaardig vond ik dat.
Ik sluit me bij Kaat aan, je doet het super! Petje af voor de manier waarop je er mee omgaat! Brok in m’n keel
Als moeder van een hummeltje van 1, is dit inderdaad je ergste nachtmerrie. Dat je kindje ziek wordt. Ben er stil van…