Praten over koetjes & kalfjes
Het is tijd voor ziekenhuisrit nummer veertien. Aan het einde van de week zit de helft van mijn speeddates met Rhea en Orion erop. Ik leer zelfs de taxichauffeurs al een beetje kennen. Ditmaal zit hondenliefhebber Stefan achter het stuur. Hij heeft een bulldog van ruim tachtig kilo waar hij behoorlijk dol op is. Mensen hebben ontzag voor me als ik met hem door de stad loop, zegt hij zelfverzekerd. Onder zijn bestuurdersstoel ligt een napje met fotos die hij mij met gepaste trots laat zien. Het is weer eens wat anders dan babyfotos. Ik zie een enorm en toch - dat moet ik toegeven - mooi beest . Een hond bijna net zo groot als een pasgeboren kalfje, maar door zijn trouwe hondenogen heeft hij nog iets vertederends. Wel denk ik dat veel mensen vrijwillig een straatje omlopen als ze Stefan met zijn puppykoe tegenkomen. Zeker in het donker.De taxi rijdt langs een nieuwbouwproject in het centrum van mijn woonplaats. Het is nu niet meer dan een verregend knollenveld. Op een vervallen bouwbord staat dat er 25 luxe appartementen komen. Losse houten planken zwaaien frivool in de novemberwind. Ze bouwen echt alles vol hier, zucht Stefan. Daarom heb ik geen plaats meer om mijn hond fatsoenlijk uit te laten. Uitlaatveldjes zijn er bijna niet meer. Overal komen huizen. Daarom moet ik op stap met een poepschepje, want geen hond mag nog gewoon zijn behoefte doen onder een boom. En die van mij moet wel twee keer per uitlaatbeurt. Soms zelfs drie keer. Van al dat bukken, heb ik last van mijn rug gekregen. Ik zeg niets, staar door het raam met een vies gezicht en onderdruk de neiging om mijn neus dicht te houden.
Hondendrollen, poepschepjes... Er waren tijden dat ik van gedachten wisselde over interessante onderwerpen. En toch vind ik het stiekem best prettig om over iets meer alledaags te praten dan haaruitval, het effect van radiotherapie en een tumor die met de staart tussen de benen moet verdwijnen. Het maakt mijn hoofd leeg en ik hoef even nergens serieus over na te denken. Ik zou willen dat mijn ellende zich beperkte tot een gebrek aan uitlaatveldjes en een huisdier met een te snelle stoelgang. Tja, in ieder geval hoef ik niet bang te zijn dat ik grijze haren krijg van mijn gepieker. Dat zie je straks niet meer, het valt immers uit. Zo probeer ik overal maar het voordeel van in te zien. Al is het piepklein.
dertien reacties
een mogelijke aanvulling van interessante onderwerpen voor jou…………………iemand in een kooi of de kleur van een auto, wat eten we met de kerst, zal alles het komende jaar weer duurder worden? Als je er meer van nodig hebt, ik ken er nog wel een paar!
Hardstikke dapper dat je de helft er op hebt zitten en nog steeds een oor hebt voor dit soort zaken. Bravo!
Bedankt voor de update Maaike. Het lijkt mij toch dat al jouw positieve gedachten en woorden ergens goed voor moeten zijn!!
Kus van Esmée!
Ik had vandaag mijn dag niet. Baalde overal van. Maar ach, als ik dan dit lees….. waar klaag ik dan eigenlijk over; geen uitlaatveldje voor je hond da’s pas erg 
Zet ‘m op Maaike. Ik bewonder net als Roos en veeeeeele anderen je positivisme en zelfspot!
“‘t Zijn de kleieieieieiene dingen die het doen, die het doen. ‘t Zijn de kleieieieiene dingen die het doennnn. ‘t Zijn de kleieieieieiene dingen…”
Zingt uitbundig, vol overgave en uit volle borst een welgemeend liedje voor Maaike
Moet je al een muts dragen, of valt de haaruitval mee tot nu toe?
Mooi bruggetje van een grote hond naar een tumor die ‘met de staart tussen de benen’ moet verdwijnen..
Ik duim mee dat ie dat gaat doen!
Laat ik nou toevallig op de TV op het nieuws zien, dat men in Roermond oranje cirkels tekent rondom ongewenste hondendrollen. Hopen ze de mensen bewust te maken op het ongewenste uitlaatgevolg van hun viervoeter
Hebben ze voor zo’n hond als die van Stefan wel een hele spuitbus nodig……en geen poepschepje , maar een onwijs grote kliko.
Wel lekker als je je gedachten door zo’n beessie op nul komma nul kunt zetten.
Heb je soms heel veel behoefte aan.
Knap van je dat je je nog zo goed op die alledaagse dingetjes kunt concentreren.
Meissie nog drie weekjes en dan zitten de taxiritjes en alles daaromheen erop en
hopen we op het aller-, allerbeste resultaat daarvan.
Knuf van braba.
Volgens mij is er geen mens zonder bewondering voor jouw instelling en positivisme. En een beetje zelfspot, volgens mij heeft dat nog nooit iemand kwaad gedaan!
En tsja, ik denk dat het zelfs héél belangrijk is om het af en toe over hondendrollen te kunnen hebben in plaats van al die andere dingen.