Genieten met muizenhapjes
Samen met vrienden L&D ben ik neergeploft op een terras in hartje Amsterdam. De waterige herfstzon is net warm genoeg om buiten te zitten. Een jongen met verwaaid rood haar brengt ons twee cappuccinos en een kop zwarte thee. Aan de overkant van de straat struikelt een toeriste over de draagband van haar tas. Louis Vuiton of een geslaagde imitatie. Op de rotanstoel tegenover me rust een duif. De trotse vogel schrikt niet op van een tram die met rinkelende bellen passeert. Het is vrijdagochtend en de hoofdstad heeft nog een eigen tempo: loom en vredig. Precies waar ik van hou.D. vertelt over zijn kinderen: Ze kunnen uren genieten van een eenvoudige bonbon. Eerst eten ze de vulling op met een theelepeltje totdat er niets meer van over is. Daarna beginnen ze pas aan de chocola zelf. Het is een klein feestmaal voor ze. Zijn verhaal geeft me een weemoedig gevoel. Jaren geleden kregen zusjelief en ik op zaterdagavond altijd een pennywafel. Een koekje dat bestond uit verschillende krokante laagjes biscuit en chocola. We aten deze lekkernij hapje voor hapje op en deden er zo lang mogelijk over. Het laatste laagje bewaarden we zorgvuldig en was natuurlijk altijd het lekkerste. Ik verbaasde me vaak over mijn vader die al in vier happen klaar was zijn wafel. Dat was toch zonde? Dan kon je er toch niet van genieten?
Ik staar in mijn cappuccino en zie hoe de schuimlaag langzaam oplost en verdwijnt in honderden luchtbelletjes. De duif is weggevlogen en de rotanstoel leeg. Deze mooie herfstochtend in Amsterdam realiseer ik me dat ik wil genieten van dit leven als een kind van zijn snoepgoed. In alle rust en met kleine muizenhapjes. Ook nu is het laatste laagje vast et lekkerste, fijnste en en mooiste. Dus is het zonde om al het geluk in één keer op te slokken. Eet smakelijk!
achttien reacties
Dat deed ik vroeger ook met mijn pennywafel – laagje voor laagje afsnoepen. Nu lijk ik soms meer op een schrokop die zo’n pennywafel wegslokt en al weer naar een volgend koekje graait…
Bedankt voor de herinnering én je wijze les! Maaike, enne… heel veel sterkte en alle succes!
Een mooie levensles om de dag mee te beginnen… Ik zal proberen er aan te blijven denken vandaag en alle dagen erna
X. Tamara
Goed zeg dat ik van jou kan leren om stil te staan bij het gewone. Jij maakt dat nl. zo bijzonder. Je laat me een stapje terugdoen vanuit het jachtige wat haar eenvoud heeft verloren. Je leert me leven!!! Dank je wel weer voor deze keer en sterkte in de komende dagen, want daarna lees ik je weer.
Wij kregen vroeger, als je jarig was, als toetje chocolade vla met een dotje “echte” slagroom. Ik at dan heel voorzichtig de vla er omheen weg tot op het laatst dat verrukkelijke hoopje room me aanstaarde om met muizenhapjes verorberd te worden.
Heerlijk ik watertand er nu weer van….
Mooi dat je zo geniet van al die dingen om je heen, en vooral van de kleine dingen, dat dat in je zit, zie je aan veel van je foto’s en merk je aan je schrijven….
Heel veel kracht deze komende weken,
Knuf van Braba.
Heb vorige maand voor het eerst van je gehoord en heb nu je weblog gelezen. Voor mij ben je een superkanjer! Ongelooflijk moedig om je ziekte zó tegemoet te treden! Zo goed! Op deze manier ben je een houvast voor veel anderen.
Als ik je lees voel ik de brok in mijn keel en de tranen in mijn ogen. Jouw strijd…ik heb er zo bewondering voor hoe jij er mee om gat!
Lieve Maaike, extra veel sterkte vanaf morgen, ik tel met je mee. Ik hoop dat iedere dag nog steeds een lekker laatste laagje voor je heeft.
Hier past maar 1 reactie: Eet smakelijk!