Meer dan moe
De bruiloft van mijn zusje was een was een lange, lome en haast mediterrane dag die in het teken stond van de liefde, precies zoals een bruiloft behoort te zijn. Alles verliep perfect en het bruidspaar straalde van geluk. Aan het eind van de avond gebeurde er wel iets raars. Ik wist opeens niet meer hoe ik moest autorijden. De volgorde van het schakelen en koppelen was mij opeens totaal vreemd. Op dat moment schrok ik daar niet zo van. Ik was gewoon wat oververmoeid door de emoties van de dag. Bovendien was ik erg vroeg opgestaan, want ik moest al om acht uur 's ochtends bij de kapper zijn. Niets om je zorgen over te maken dus. En misschien werd het nu echt tijd om wat minder hard te gaan werken? Al maandenlang waren mijn dagen veel te vol gepland. Ik moest nodig even op vakantie. Een weekje naar Griekenland of gewoon even tapas eten in Barcelona. Wat dan ook.Een ongerust gevoel kreeg ik daarom pas een tijd later. Toen ik uit het niets helse hoofdpijnaanvallen kreeg die ondraaglijk waren. Ook wist ik opeens niet meer hoe ik mijn trui aan moest trekken. Wat moest eerst? Mijn armen of juist mijn hoofd? Ik voelde dat er iets mis was. Maar wat? Voor de artsen was het ook onduidelijk. Mijn intuïtie vertelde mij in ieder geval dat ik niet meer alleen moest gaan slapen s avonds en ik vertrok daarom op een vrijdagmiddag ziek naar het huis van mijn moeder. Nu weet ik zeker dat ik in mijn hele leven geen betere beslissing heb genomen. In haar huis ben ik niet goed geworden, maar zij waarschuwde gelukkig op tijd mijn huisarts. Ik moest van hem direct naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Pas daar werd de oorzaak van mijn pijn keihard ontrafeld. En wel op een manier die nooit minder schokkend had kunnen zijn. Nooit. Er zit een tumor in je hoofd en daardoor ben je ziek, zei de neuroloog. Zelfs heel erg ziek. Maar ik leef altijd zo gezond, zei ik nog tegen hem. De volgende dag belandde ik bovendien in levensgevaar op de intensive care. Het grootste deel van de tumor is toen met heel veel spoed verwijderd. Helaas was een totale verwijdering niet mogelijk. En daarom is mijn gevecht nu zeker nog niet ten einde. Sterker nog: Ik sta aan het begin. Het belangrijkste voor mij is dat ik het heb gered in een zeer kritieke fase. En daar moet toch een supergoede reden voor zijn? Dat kan gewoon niet anders.
23 reacties
Wonderen bestaan. En toen ik je sprak klonk je niet ziek. Je klonk heel sterk, rustig en positief. Je vroeg ons in je eerste mail al onze positieve energie naar je toe te sturen. Dus dat doe ik ook. Ik geloof in jou. En ik denk positief, niet negatief. x
Blijf die positiviteit vasthouden. De kracht van de positieve geest is zoveel sterker dan we ooit kunnen bevatten. Vecht meisje, met alles wat je in je hebt. Je bent een fantastisch mens, dus je kunt het.
Ik blijf gewoon positieve gedachten jouw kant op sturen. Hoewel jouw vechtlust en wilskracht volgens mij al een groot deel van het werk doen. Sterkte meis, en zie je snel.
lieve schat.
in gedachten zijn we veel bij je en knokken met je mee.
tot ziens en veel liefs met een dikke knuf.
Je hebt gelijk Maaike, daar moet zeker een supergoede reden voor zijn. Het zal een lange, zware strijd zijn, maar ik weet dat je ‘m aan kunt!
Bij mijn tante is de hersentumor ook tegen alle verwachtingen in toch verdwenen en dat is notabene al 15 jaar geleden- dus houdt moed!
Jemig zeg! Ik besluit even langs mijn RSS-lijstje te gaan en kom op je log terecht. Ik schrik me kapot. Héél, héél véél sterkte. Met alles.
wat een bizare tijd moet dit voor je zijn! onwerkelijk en oneerlijk.
En inderdaad… jij bent nog niet klaar op deze wereld… jij moet over een tijdje nog volop gaan genieten van het leven… en het leven van jou!
Daar heb je gewoon helemaal gelijk in.
De weg naar herstel kun je alleen stap voor stap nemen, en de eerste heb je gezet.