Vechten in pyjama
Met een dubbel gevoel verlaat ik het ziekenhuis. Van dit gebouw hoor je afscheid te nemen als je helemaal beter bent. Genezen van een blindedarmontsteking, hernia of desnoods geknipte neusamandelen. Maar ik word nooit meer helemaal beter en dus is er geen sprake van opluchting. Eerder van beklemming, angst, én vooral van onuitputtelijke machteloosheid.Ik verblijf nu niet meer in een witte, steriele ziekenhuiskamer, maar in het huis van mijn moeder, totdat ik terug kan naar mijn eigen appartement. Hoelang dat duurt? Misschien een paar maanden of weken? Misschien wel nooit? Het is een grote vraag, zoals heel mijn leven drie weken geleden in één vernietigende klap een grote vraag werd. Precies op dat moment maakte een acute hersentumor een abrupt en keihard einde aan mijn aanwezige plannen. Ongeneeslijk en een kwestie van tijd volgens de artsen, Ongelofelijk volgens alle dierbaren om mij heen en mijzelf. Over een paar weken word ik pas 32. Dan is zoiets toch onvoorstelbaar en onmogelijk?
Toekomst is opeens een begrip geworden waar ik ontzettend buikpijn van krijg. En het is ook opeens een begrip geworden waar ik keihard voor wil, ga, én zal vechten. Desnoods in mijn pyjama en in een ziekenhuisbed, maar vechten zal ik.
Iedereen bedankt voor alle mailtjes en lieve kaartjes en telefoontjes die ik inmiddels heb ontvangen. Al die positieve energie geeft mij kracht, zelfs zeer veel kracht. Op dit moment zo fijn, zo waardevol, zo hartverwarmend. Meer heb ik echt even niet nodig
35 reacties
Penguin heeft het goed verwoord. Ik zat ook in verbijstering naar dit bericht te kijken. Eerst denk je nog aan een stunt/grap oid maar die gedachte was heel snel over.
Ben sprakeloos. Je sterkte toewensen is ook zo’n loos iets……
Ik wens je alle kracht toe die je nodig hebt, Maaike. Het was echt schrikken en ik kan me voorstellen dat je een heel scala aan emoties krijgt te verwerken.
Ik hoop dat je alle gevechten zult winnen.
Je kent mij niet en ik jou niet. Stom toevallig op jouw site terecht gekomen (was het aan het kijken of ik al op google stond). Vorige maand is mijn parter (Ronald, 29 jaar) overleden aan Leukemie. Te jong en zo vol vechtlust. Geloof vooral niet wat de artsen zeggen en ga er voor de volle 100% voor. Je weet het nooit en opgeven kan altijd nog!!! Ronald heeft ook niet opgegeven, zijn lichaam helaas wel die was gewoon op. Wees niet bang voor wat er komen gaat. Geloof in je zelf en steun op anderen. Iedereen zal er voor je zijn. Ik denk aan je en zal er voor je zijn!
Toen je schreef over je vader bezorgde je me destijds kippevel. Nu schrijf je over jezelf en weer zit ik met kippevel achter mijn pc. Jemig zeg, soms begrijp je gewoon niet waarom het leven dit soort klappen uitdeelt. En wat moet je lamgeslagen zijn bij dit bericht. Geniet van alle mooie momenten die er nog komen en heel veel sterkte bij het vechten.
Lieve Maaike, heel veel sterkte. En ik hoop je gauw te zien en te spreken. Ook veel sterkte aan de mensen om je heen: je broertje, zusje en moeder.
Ik heb je voor het eerst gezien en even gesproken tijdens de eerste logbabes-meeting. Ik was onder de indruk. Ik zag een mooie, sprankelende vrouw. Nadien hebben we niet echt meer contact gehad, maar toen ik het nieuws hoorde, was ik behoorlijk van slag.
Ik kan me niet voorstellen wat dit met jou en je omgeving doet. Ik bewonder je moed en ik wens vurig dat die moed en die positieve kracht je hier doorheen slepen. Waar het pad ook toe leidt. Sterkte meis.
Jammergenoeg kon ik toendertijd niet naar die logbabes-meeting en heb ik je dus nooit persoonlijk ontmoet. Laten we afspreken dat we er bij een volgende meeting allebei bij zijn!! Heel veel sterkte
Hi Maaike,
Ik kreeg het slechte nieuws via Life te horen. Wat verschrikkelijk. Ik heb veel aan gedacht de laatste weken. Ik bewonder je kracht, je positiviteit en de wil om door te gaan. Ik vraag me wel eens af wat ik zou doen in zo’n geval. Vaak schijnt het zo te werken dat de overlevingsdrang gaat werken… Wie weet zijn de wonderen de wereld nog niet uit! Ik wens je heel veel kracht en sterkte. Mocht je zin hebben in afleiding en bezoek dat weet je mij en de rest van logbabes te vinden. Lfs, Corien
Lieve Maaike, ik denk veel aan je. Ik wens je alle kracht en energie om de strijd aan te gaan. Sterkte!
Na lange tijd kwam ik weer op je weblog terecht en bij het lezen van bovenstaande tekst, kreeg ik kippenvel over mijn hele lichaam….
Het is allesbehalve eerlijk, laat ik het daar op houden. Geef de moed niet op, maar vecht Maaike! Heel veel sterkte gewenst voor de komende tijd! Hou je taai!
Lieve maaike, deze week kreeg ik de kaart die ik je had gestuurd terug uit het ziekenhuis. Je was kennelijk net overgeplaatst en ze konden je niet vinden. Graag zou ik je adres willen om hem je opnieuw te sturen. Hij is verkreukeld, maar de boodschap blijft hetzelfde. Via Life hoorde ik het slechte nieuws en ik wil je laten weten dat ik veel aan je denk! We vechten in gedachten allemaal met je mee!!
Dikke knuffel aan jou en je familie en vrienden!
Ook ik hoorde het slechte nieuws al eerder via via. Het weblog-wereldje is klein… Ik schrok me rot, vind het heel erg en wens je heel veel sterkte!!!
Ha, leuk een nieuw stukje. Dacht ik. Klap in mijn gezicht. Ik ben geschokt. Ik vind het ongelooflijk knap dat je hier een stukje over kunt en wilt schrijven. Ik denk aan je.
Godsamme! Ventilator kan wel uit; da´s een ijskoude douche! Dat relativeert wel…
Fijn dat je het toch wilt delen – blijven doen! Geef´m van katoen!
Via K hoorde ik het bericht en ik schrok me rot. Ik ga met Xeanette mee.. op de volgende meeting zijn we er allebei.
Knok!
Hoi Maaike,
ben een Shellcollega van Gertjan……Zo hoorde we dit ongelofelijke bericht.
Wens je heel veel sterkte en alle kracht die jij, maar ook je familie en vrienden nodig hebben, om de zware strijd te lijf te gaan!!!
Hallo maaike, ik kom hier via Swan en ik ken je ook niet, maar ik sluit me wel bij haar aan. Verdikkeme! Wat een k*streek wordt jou hier geflikt. Ik bewonder je vechtlust en zal meejoelen met spandoek en al.
Wat een afschuwelijk bericht … Ik vind er geen woorden voor. Ik wens je heel veel sterkte, vechtlust en steun van familie en vrienden toe …
Ow meisje toch…..ik heb niet genoeg woorden om je te zeggen hoe ik met je meeleef…..ik weet het even niet meer…..
What a shock to read this. And very brave of you to write it here. I don’t really know what to write, but I want to write something, because you touched me and many others with your beautiful photography. I can but reiterate what the other comments have said: You have my positive and uplifting thoughts. Sterkte.
Lieve Maaike,
Een paar weken geleden zeg ik nog tegen Martin “wat een drukte bij de buurtjes, zal ik iets aan de hand zijn”. De buurvrouw kreeg namelijk veel meer bezoek dan anders. Maar ja, je denkt dan nog het zal wel. Tot dat ik het mozaiek aan de gracht voor de corso aan het leggen was. wordt er ineens gezegd “heb je het gehoord? De oudste zus van Gert-jan heeft een hersentumor” Nee, ik had er nog niks van gehoord, maar hoe kan dat nou?, wat is er gebeurd? en wanneer?. Jeetje wat erg en ongelofelijk dat ik dacht dat het een roddel was, want het kon toch niet waar zijn. Ik heb pas nog met Maaike gesproken, gewoon over de tuin of over het weer zoiets onbenulligs en toen was er niets aan de hand. Op een zondag nu 2 weken geleden zag ik Gert-jan en zijn moeder uit de auto stappen en toen heb ik het gevraagd en het bleek waar te zijn…
Lieve Maaike, we kennen je natuurlijk niet goed, maar we leven echt met je mee. Groetjes en heel veel sterkte Sonja en Martin (buren op de Schouw)
mijn god wat een vreselijk nieuws!
Super knap dat je zo krachtig bent en je richt op het positieve.
Heel veel sterkte en met zo’n wilskracht moet het gewoon goed komen!
Dat meen je niet! Ja natuurlijk meen je dat wel. Stomme opmerking maar dat is het eerste dat in mij op komt. Weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben wildvreemd voor je maar as je je ei kwijt wil. Soms is het lekker om te spuien tegen een vreemde…. mail gerust nu later of nooit maar als het helpt….verdomme