Meisje in de trein
Zeven uur s avonds. Tussen Culemborg en Geldermalsen kwam de trein geruisloos tot stilstand. Het meisje tegenover mij staarde met lege ogen naar de weilanden. De trein kwam weer tot leven en het meisje ook. Met veel precisie bracht ze make-up aan op haar gezicht. Haar wenkbrauwen werden dik aangezet met een potloodje van de Hema. Ze had het zo te zien al veel vaker gebruikt. Er was niet veel meer van over. Daarna mascara niet één maar drie laagjes. Dat was onnodig, ze had wimpers genoeg. Blijkbaar vond ze van niet, want er volgde een vierde laagje. Een afkeurende blik in een rond spiegeltje. Toch bleef een nieuw laagje uit.De trein reed met volle vaart over een wissel en het meisje was toe aan haar oogschaduw. Aparte volgorde - eerst mascara en dan oogschaduw. Ik bespeurde twijfels. Blauw of roze? Het werd roze. Ze was een jaar of 17 en naturel mooi genoeg, maar meisjes van haar leeftijd zijn onzeker. Over zichzelf, jongens, het leven. Weer een blik in het ronde spiegeltje. Afkeuring. Een poederdoos moest meer geluk brengen. Een bruinoranje kleur bevuilde haar vlekkeloze gezichtje. Net een auto die zwarte sporen achterlaat in frisse sneeuw.
Ik vroeg me af waar het meisje heenging. En voor wie ze zich mooi maakte. Een vriendje bij wie ze zichzelf niet kon zijn? Haar bijbaantje in de plaatselijke pizzeria? Een date met die leuke jongen uit de disco van vorige week? De verjaardag van haar beste vriendin? Of toch gewoon naar huis? Dan had ze al die make-up toch niet nodig? We arriveerden op het station. Ik zag een jongen staan met een bos gele rozen. Een beetje onwennig. Misschien was het wel haar prille vriendje. Maar ze liep door met haar schouders naar beneden. Daarna verdween ze in de avond die volgde op de schemering.
En ik bleef achter in onwetendheid.
twaalf reacties
blijft leuk om je tijdens zo’n treinreis af te vragen wie die medepassagiers zijn, wat ze doen, waar ze naar toe gaan….
Dit soort meisjes wil je niet na hun 40ste meer tegenkomen.
Dan ziet hun huid eruit alsof ze de 60 allang gepasseerd zijn.
Je was er nog nog net niet achteraan gelopen om het verhaal af te maken…
Het is altijd heerljk verhalen bij mensen te maken, het gedrag, doen en laten. Waar komt het uit voort, waar is het voor? Erg leuk en goed omschreven!
Inderdaad helemaal leuk om te fantaseren over de levens van vreemden. ik vind het dan ook (bijna) nooit erg om met de trein te reizen.. behalve dan in de spits want dan sta ik soms wel heel dicht in het leven van anderen…
Au naturel, ‘t blijft toch ‘t mooiste.