Prada-moeder
Een ding was duidelijk: het was een Prada-moeder. Ze bleef met een dure naaldhak achter een stoeptegel hangen. Haar sleutelbos viel op de grond. Ik zag een Gucci-logo. Raap eens op, riep ze naar haar peuter. De Prada-moeder friemelde nerveus aan haar schoen. Dat ging moeilijk, want ze had haar handen vol met luxe winkeltasjes. Overduidelijk PC Hooftstraat of iets soortgelijks.Het kwam door vriendin E. dat de Prada-moeders mijn leven binnenwandelden. Die zijn pas lastig, zuchtte ze. Ze komen naar de winkel met hun bugaboos en dumpen hun designerbaby bij mij. Daarna hebben ze alleen maar oog voor de Pradas. Sommige kopen twee of drie paar op een dag. Hetzelfde model, verschillende kleuren. En maar klagen als we de juiste maat niet meer hebben. Of als de rode ballerinas vloeken bij hun nieuwe, peperdure zomerjurkje. Hoe oud zijn die Prada-moeders?, vroeg ik. Net zo oud als wij. Soms iets jonger en soms iets ouder. Ze doen de hele dag niets. Alleen maar winkelen en zeuren.
De telefoon van mijn Prada-moeder ging. De Lambada. Dat was lang geleden. Ik speculeerde wie het kon zijn. Manlief die een verontrust telefoontje van zijn creditcardmaatschappij had gehad. Of een verkoopster van Louis Vuitton. Stiekem was ik een beetje jaloers op haar. Ik zag mezelf al op hoge hakken de creditcard van manlief plunderen. Schaamteloos, maar lekker. De hele dag niets anders doen dan zinloos winkelen. In plaats van tien uur per dag werken.
Ze hebben ook een glamourplein op de Huishoudbeurs gilde mijn Prada-moeder met een hoog stemmetje door de telefoon.' Mijn jaloezie verdween direct.
achttien reacties
Duidelijk Nouveau Riche. 
Overigens dacht ik bij Prada aan het Prado museum in Madrid, maar ik heb dan ook niks met tassen.
Ik ben te laat voor Prada-moeder, mijn kinderen zijn al oud. Maar misschien dat ik de huishoudbeurs nog haal…
Tegen de tijd dat ik Prada-moeder wil worden is het én niet meer hip en chique én ben ik allang mijn vruchtbare tijd voorbij vrees ik. Mag ik gewoon een kinderloze H&M-chick blijven?!
Ik zag het al helemaal voor me, zo’n gigantisch omhoog gevallen type. Koopgedrag, hard schreeuwen en buitenshuis laten blijken hoe geweldig ze wel niet is en hoe goed ze wel niet is.
Eenmaal thuis zit ze daar, hoge hakken, lange gelakte nagels, een poppetje te wezen en niets meer. Stil, geen beweging, geen leven… Ze leeft niet, bestaat niet en is diepongelukkig.
(Prada moeder, waarschijnlijk zou je het één of twee dagen leuk vinden en na een maandje, wow, een huishoudbeurs, daar leef je van op.. Eerder medelijden dan jaloezie!)
Ik zie gelijk van die ‘voetbal-vrouwen’voor me met Leco-Look 
Wat een vermoeiende bezigheid trouwens om de hele tijd maar hip te blijven en in het nieuwste van het nieuwste te lopen, pfff.
Laten we en trend zetten. Prada moeder met inhoud. Ik heb een creditcard en een of twee paar per jaar kan er wel af. :D Naar welk museum wil je ze aan?
Whahaha, lekker op je Pradaatje kilo’s aan plastic tassen met je meezeulen op de Huishoudbeurs! Of zou ze die haar peuter laten dragen?
Ik heb eigenlijk tot nu toe nog nooit een Prada moeder met enig geestelijke inhoud gezien. Over het museum (Penguin) probeer eens het Stedelijk CS. Afgezien dat de helft van het museum dicht is (wel de volle mep betalen) en de cultuurpolitie (ook eens een ervaring waard !) is het wel grappig om te zien hoe het Amsterdamse moderne kunstwereld in elkaar zit. Afijn, ik geniet bijzonder van je stukjes.
Whaha, die viel van d’r voetstuk!