Idealen
De dochters van D. zitten op de bank. Ze hebben allebei dezelfde gekleurde pyjama aan. Ze mogen de finale van idols zien. En de verjaardagsvisite kijkt mee. Zo zat ik ook vaak naast zusjelief op de bank. Ik een blauwe pyjama en zij een blauwe pyjama. En dan keken we naar een spelshow met Ted de Braak of de finale van het songfestival.Rafaella moet winnen vinden de meisjes, want Floortje zingt vals én ze kan niet dansen. Een van de meiden springt op om een perfecte imitatie van haar motorische kunsten te brengen. Dat had ik nooit gedurfd als er onbekende mensen bij waren. Ik was verlegen. Erg verlegen. Het liefst was ik onder de bank gedoken of naar mijn kamer gevlucht met een boek. Maar dansen voor vreemde mensen? Liever niet.
En toch bestaat nu een deel van mijn vak uit het interviewen van onbekenden. Je moet angsten aanpakken. Dat heb ik de afgelopen jaren geleerd. Onder de bank kruipen is geoorloofd als je zeven bent, maar daarna niet meer. Tenminste als je verder wilt. Er is altijd wel weer een nieuwe drempel waar je over moet. Ook als je oud en grijs bent. Mijn oma weigerde het om met een rollator te lopen. Zelfs toen ze al ver in de tachtig was. Dat was iets voor oude mensen en dat was ze niet. Maar uiteindelijk overwon oma haar aversie tegen het onding op wieltjes. Want stiekem kon ze er wel beter mee lopen.
Ik zie de meisjes en denk aan mezelf op die leeftijd en alle stappen die ik heb doorlopen. En opeens ben ik blij dat ik (ruim) dertig en gelukkig ben. Dat ik mezelf niet meer hoef te zoeken en al heb gevonden. Toch lijkt het gisteren dat ik met zusjelief bij mijn ouders op de bank zat. Met pennywafels en appelsap En verlang ik even naar de veilige haven van een stabiel thuis.
zeventien reacties
Ted de Braak, met die vallende stokjes die ze dan op tijd moesten grijpen! En jaaaaaah, pennywafels!! Bestaan die dingen eigenlijk nog? Morgen maar eens in de super kijken 
Wat een mooi logje weer, Maaike.
Angsten moet je inderdaad aanpakken. Grenzen moeten meestal verlegd worden, als je verder wilt.
@Saar: wat bedoel je met ‘verleden-denken’?
En het lekker lang opblijven natuurlijk. Dat is wat ik mis. Ik mag het zelf weten en heb nooit dat extra gevoel meer.
Oh die zaterdagavonden! Wat was dat heerlijk met gewassen haartjes, pyama en soksloggen op de bank en dan langer opblijven. Weemoed!
Oh die zaterdagavonden! Wat was dat heerlijk, met gewassen haren, pyama en soksloffen aan op de bank en lang opblijven. Treuzelen bij het naar bed gaan. Pfioew, weemoed, heel even.
Mooi! Maar dat kleine meisje zit nog wel in je hoor. Haar moet je koesteren (al is het alleen maar omdat ze je maffe dromen geeft over R. in een string in het stadscentrum, ha ha)
Idd laat opblijven, wat kon je daar naar uitkijken. Toastje en chips en dan kijken naar Telebingo of de Showbizzquiz met bella de beer. Wat wilde ik graag zo’n boa(schiet mij opeens te binnen)Ik hoop dat mijn kleine meisje net zulke opblijf-herinneringen zal hebben als wij nu.
@ Jochem: daar bedoel ik mee: “terugverlangen naar vroeger”. Dat is namelijk verlangen naar iets onbereikbaars. Tot voor kort deed ik dat wel en da’s tamelijk frustrerend.
In hele hectische, drukke tijden kan ik heimelijk terugverlangen naar vroeger.. toen alles voor me geregeld werd en ik me niet zelf hoefde druk te maken over plannen en rekeningen enzo..
Maar meestal heeft wat ouder zijn ook veel voordelen gelukkig!
Ik heb het ook wel eens, hoe meer keuzes ik zelf moet maken en hoe meer ik geconfronteerd wordt met het volwassen zijn, hoe meer ik soms terugdenk aan vroeger en keuzes voor je gemaakt werden..
dat noemen ze nou regressie… ach was ik maar…