Meisjesdroom
Vallen, riep ik. Vallen. Maar ze viel niet. Nee, ze liep vrolijk door. Met mijn bordje. Uitsloofster, gilde ik naar de tv. Overstemd door tienduizend gillende Italianen. Ik realiseerde me dat ik echt te oud was voor mijn meisjesdroom.Als klein en groot meisje wilde ik dolgraag meedoen aan de Olympische Spelen. Ik was alleen heel slecht in sport en werd tijdens schoolgym altijd als laatste gekozen. Met trefbal liet ik mezelf expres afgooien. Dan kon ik vanaf de zijlijn toekijken. Hetzelfde geldt voor blokjesvoetbal. Mijn blokje lag als eerste op de grond, zodat ik op de bank mocht zitten. Touwklimmen, bokjespingen en korfbal: het was allemaal niet aan mij besteed.
Ik was wel heel goed in apekooien. Dan moest je een heel parcours afleggen via allerlei gymnastiektoestellen zonder dat je de grond mocht raken. Maar apekooien was geen olympische sport en ook geen optie. Daarom ging ik over op plan B. Ik word bordjesdame, zei ik tegen mijn vriendin E. Dan doe ik mee aan de Olympische Spelen én ik mag een mooie jurk aan. Bovendien loopt een bordjesdame nog voor de vlaggendrager, dus iedereen kan je zien. Ik zag mezelf al schitteren in een prachtige creatie. Het liefste wilde ik het bordje van Nederland dragen. Maar Denemarken mocht ook of Nigeria. En dan werd ik geïnterviewd door Mart Smeets, omdat ik zon extreem goede bordjesdame was.
Maar de Olympische Spelen gingen aan Amsterdam voorbij en daarmee ook aan mij en mijn meisjesdroom. Tientallen andere meisjes namen mijn plaats in. Uit Sidney en Lilehammer. Niemand viel ondanks mijn telepathische ik-laat-je-struikelen-pogingen. Want ik ben niet alleen fysiek een onbenul. Ik kan ook heel slecht tegen mijn verlies.
negentien reacties
Laat ik nou precies hetzelfde ‘getelepatiseerd’ hebben gisteren. Maar ik richtte mijn paranormale pijlen op de Italiaanse vlagdraaister. Dat topmodel in die zilveren jurk. ‘Op je bek! Op je bek!’ schreeuwde het inwendig! ;)
Geef de moed niet op, ga door met dromen! Misschien kun je over dertig jaar wel aan de seniorlympics mee doen als bordendame!
Herkenbaar.. Ik wilde graag het koorddansende chinese jongetje van zes zijn, wat ik op tv zag. Behalve dat ik natuurlijk nog nooit had geoefend in koorddansen, was ik vooral al zeven, dus dat werd niks natuurlijk..
Ik wou altijd stiekem schaatster worden. Leek me gaaf. Nou, je moet me eens zien schaatsen, dan begrijp je meteen waarom ‘t niks geworden is. 
De beste danseres ooit zou ik worden. Met dat ritme- en maatgevoel zit het wel goed. Maar de rest he…\
Een meisjesdroom aan diggelen… Arme!