Het is maar een spelletje
Dit is een ontruiming. U moet het pand nú te verlaten, zei de bedrijfshulpverlenerWeet je wel hoe koud het is buiten?, zei ik.
`Niets mee te maken. Eruit!, commandeerde de bedrijfshulpverlener.
Ja, maar , zuchtte ik.
Met de trap, voegde de bedrijfshulpverlener gemeen toe.
Ik pak eerst mijn jas, zei ik.
`Nee. Dat mag niet, zei de bedrijfshulpverlener.
`Wedden van wel, zei ik.
Daarna daagde ik de bedrijfshulpverlener uit voor een potje judo. Onder luid gejuich van de tijdelijke collegas. In mijn verbeelding dan, want iedereen was al beneden. Ik won met vijf koka's. Daarna strompelde ik met mijn jas, sjaal, tas en een wárme cappuccino naar beneden. Samen met nog vijfhonderd mensen van andere afdelingen. En iedereen was jaloers op mijn koffie én mijn dikke winterjas. We liepen extra langzaam naar beneden om de gemene bedrijfshulpverlener te pesten. Gelukkig was het maar een oefening.
Natuurlijk sloeg ook mijn fantasie weer op hol. Dat gebeurt soms. Het zou wel leuk zijn als iemand anders bedrijfshulpverlener zou worden. Het begint met Outback en eindigt op Jack. Dan zou ik nep flauwvallen in zijn armen. En dan zou hij me acht etages naar beneden dragen. Romantisch toch? Outback Jack wil je daarom de volgende keer wel meedoen met de ontruimingsoefening... Je weet niet wat je mist.
Nu we het toch over werk hebben. Ik zag er heel ontspannen uit op tv. Mijn hoofd was niet rood. En ook niet blauw. De rodekoolbroek was zelfs niet te zien. Misschien word ik wel filmster. Ja, dat zou pas leuk zijn. Leuker dan een ontruimingsoefening op maandagochtend.
vijftien reacties
Ik haat die dingen, zeker bij dit weer! Bij ons wilde een van de deuren niet open en intussen heeft de hoofd bedrijfshulpverlener een paniekstoornis… Nou ja. Ik zit veilig thuis. En ik wil je graag als filster zien!
Ik vind ze waardeloos. Bij mijn oude baan werden wij als communicatiemensen altijd eruit getrokken! WE kregen ook altijd de slechste beoordeling, qua snelheid. Maar ja, iemand moet toch blijven communiceren?
He, is die film ergens te zien voor ons?
Mijn werkgever oefent nauwelijks tot nooit, met een neiging tot nooit. Er hangen wel op veel plaatsen prachtige kaartjes over wat te doen bij diverse vormen van rampen, maar ik betwijfel of iemand die wel ooit leest. Bij een werkelijke ramp spring ik dus maar uit het raam (oeps, toch nog een halve verdieping hoog, vanwege een half verzonken parkeergarage).
Je hebt het flink te pakken he? 
zet nu een boos gezicht op
Hey, je hebt ons helemaal niet laten meegenieten van je tv optreden!!
Maaike, doe me een plezier … Loop naar z’n afdeling, schuif een kaartje ergens, in z’n jas, op z’n bureau of wat dan ook!
ze weten dat soort dingen ook altijd zooo goed te plannen. in mijn vorige baan precies onder een belangrijk overleg, in mijn studietijd net terwijl ik archiefonderzoek kwam doen in de Koninklijke Bibliotheek… 
Kunnen ze dat soort dingen niet in de warme zomermaanden doen?? Kun je flauwvallen in de armen van jack door de warmte ;)
Bij ons reageren mensen al bijna niet meer als er weer eens een rampenoefening wordt gehouden