MC Hammeren
Yo! Stond er in mijn mailbox. Vergeet je het feestje niet? Ga je nog mee MC Hammeren vanavond? Oja, ik zou gaan MC Hammeren. Samen met de vriendinnen. Omdat het hip is. Dat was de afspraak. Maar nu ben ik moe.You can touch this uit 1990 was de grootste hit van MC Hammer. Dat heb ik net opgezocht. Dat moet je nou nooit doen. Dingen van vroeger googelen. Dan ben je pas echt oud. Op dat moment was ik zestien. Een jaar later ging ik studeren in Amsterdam. En elk weekend MC Hammeren. Tot diep in de nacht. In te korte rokjes met krullen in de haren. En ik was nooit moe. Alleen watjes waren moe. Of dertigers uit de provincie.
Nu gaan de vriendinnen en ik naar een eetcafé. Of loungen op zondagmiddag. In een spijkerbroek en een slobbertrui. Dan praten we over pilatus, arbeidsovereenkomsten, samenleefcontracten en andere saaie dingen. En niet meer over handtastelijke leraren. Of Arnie, Roos en Peter Kelder.
Ik heb een vaste baan, pensioen, klassieke cds, vriendinnen met kinderen, een bijna getrouwd zusje en meer dan één werelddeel gezien. En toch weet ik nog wie MC Hammer is. Sommige dingen verleer je nooit. Wedden?
Eerlijk gezegd geen idee wie MC Hammer is. Ja, ik ken de naam wel, en waarschijnlijk als ik de muziek hoor, dat ik die wel ken. Maar zo, zonder voorbeeld, kan ik geen enkel nummer opnoemen, of me voor de geest halen. Volgens mij is dat pas oud worden.