Nederland in beweging op de werkvloer
Ik heb ruzie met het rode computerduiveltje van de tijdelijke werkgever. Elke ochtend kijkt het duiveltje me lachend aan. Dan is hij nog geel. Net een stralend winterzonnetje. Of een smiley. Maar in de loop van de dag wordt het winterzonnetje vuurrood. En dan kijkt hij heel boos. Woedend zelfs. Het was tijd om de discussie met hem aan te gaan.Wat heb ik misdaan?, vroeg ik. Waarom kijk je zo boos? Niet normaal, zei het rode mannetje. Wat kun jij typen zeg. Je zit echt veel te lang achter de computer. Dat is ongeoorloofd. Bovendien negeer je alle microbreaks. En doe je de verplichte oefeningen niet. Ik pik dit niet langer. Of je stopt nu met werken. Of ik gooi je uit het systeem en dan kun je de rest van de dag niet meer op het netwerk
Het leek wel alsof het rode duiveltje elk moment uit elkaar kon spatten van woede. In feit had hij gelijk. Ik negeerde de hele dag zijn oefeningen, want die zijn stom. Ik moet bijvoorbeeld elk uur naar een ver punt turen. Nou staar ik graag wat voor me uit. Maar niet op commando. Ook geeft het mannetje allerlei commandos: rek je ruggenwervels, wapper met je handen, maak kniebuigingen en draai met je nek. Dat ziet er dom uit. Het lijkt wel Nederland in Beweging op de werkvloer. Dat is pas een irritant tv-programma. Vooral als presentator Karl gaat bubbelen. Dan roept hij enthousiast: Laat je billen zien. Mooi niet Karl.
Dus negeer ik het rode duiveltje. Hij mag me best om één uur s middags uit het netwerk gooien. Een vrije middag is geen straf. Hij houdt ook nog bij hoeveel aanslagen per minuut ik gemiddeld maak. De hele dag. Het bewijs dat hij niet goed wijs is. Ik zit op 220+. Zo vaak kan Karl niet eens met zijn billen schudden in een minuut. Joehoe!
negentien reacties
Een teer punt raak je daar aan voor mij. Sinds het systeem vernieuwd is bij mijn werk, zit er ook zo’n verplichte (micro)pauze programma’tje mee te loeren met wat ik doe. Ik typ helemaal niet zoveel, en zeker niet zo snel. Toch vond het programma’tje het laatst noodzakelijk midden in mijn beeld te gaan staan blèren dat ik een micopauze moest nemen. Jaha, anders krijg je RSI als je dat niet doet.
Hou toch op zeg. RSI is voor mensen met stress, en ik heb helemaal geen stress. En ik typ nota bene met twee vingers. Als ik wist hoe ik dat programma, de dictatuur daarvan, zou kunnen vermoorden, zou ik het direct doen. Ja, ik krijg van dat programma’tje stress. 
Maaike, jij duivelse vrouw, spot nou niet met dat rode mannetje!!
Haha, weer een nieuw fenomeen: RSI-stress! 
Wat een ellende ding. Ik voorkom RSI liever door vaak naar de koffiemachine te lopen en bij mensen langs te lopen in plaats van te emailen!
ik had een collega die opeens rare dingen ging doen naast me. Bleek ze zo een antirsi ding in haar pc te hebben wat 2x per dag hallo kwam zeggen en samen deden ze de oefeningen 
Ja, zo eentje hebben wij ook. Eerst negeerde ik ze ook altijd, maar toen op een gegeven moment mijn vingers wat gek gingen prikkelen ga ik heel braaf iets anders doen tijdens micro- en rustpauzes. Grrrr @ computer.
hmm… ik heb niet zo’n duiveltje op mijn computer. En wel al weken verraderlijke pijntjes in mijn polsen. Misschien kan je het rode mannetje eens naar mij toe sturen?!…
Niets is erger dan een rood duiveltje op de billen van een ochtendgymnastiek programma. Daar krijg ik nu een hels humeur van ;)
Ik zet die van mij na de eerste waarschuwing af. Is nu eenmaal niet gemaakt voor mensen die razendsnel blind kunnen typen.
‘Rsi is voor mensen met stress’ – wat een onzin!
Wacht maar tot je zelf eens last krijgt van rsi. Weet uit eigen ervaring dat t knap klote is. Nix an, want dan kan je nauwelijks nog een bekertje water vasthouden.
Overigens kun je de rek-en-strek-programmaatjes best wat tweaken, hoor. Dat gele/rode plaatje hoort er niet speciaal bij, zonder dat ding werkt het ook wel. Ook de pauzes kun je instellen naar eigen voorkeur. Zo heb ik om de vijfentwintig minuten vijf minuten verplichte koffiepauze c.q. werkoverleg.
Ik heb eens een bijbaan gehad waar ook zo’n rek- en strekprogramma op een van de computers stond geinstalleerd. Dan gingen we altijd met z’n allen (we waren met vijf mensen in totaal) debiel staan doen. Dan viel het wel weer mee, allemaal.