Mijn stille ontmoeting met Outback Jack (2)
De kok die niet van zijn eigen kroketten hield, keek me vragend aan.Zie je wel, iedereen heeft ze, zei hij. Culinaire barbaren. Dat zijn het.
Maar ik had geen aandacht meer voor de kroketten. Dat was logisch. Outback Jack was in het pand. Ik had andere dingen om me zorgen over te maken. Mijn haar bijvoorbeeld. En waarom had ik dat stomme bloemenrokje aan? Ik hoef geen kroket, zei ik tegen de kok. Hij keek me bijna verliefd aan. Heus. Ik verkoos de saladebar. Mijn maag kon spontaan geen kroketten meer aan.
Ik liep achter de tijdelijke collegas aan op zoek naar een tafel. Daarbij deed ik mijn uiterste best om niet te struikelen over mijn voeten. Het is niet stoer om met je neus in je eigen broccolisalade te vallen. Zeker niet als Outback Jack in de buurt is. Dan had ik wel gelijk kunnen testen of hij galant is. Misschien de volgende keer een elegante buiteling maken?
De tijdelijke collegas kozen een tafeltje uit naast Outback Jack. En ik kreeg de slechtste plaats. De hele lunch zat ik met mijn rug naar hem toe. Zit er niets raars op mijn rug?, vroeg ik 25 keer aan de tijdelijke collegas. En zit mijn paardenstaart recht? Ze keken me een beetje vreemd aan. Normaal stelde ik nooit zoveel vragen.
Na twintig minuten viel mijn mes op de grond. Messen zijn tegenwoordig zó zwaar Heel subtiel gluurde ik naar mijn achterbuurman. Maar ik zag slechts een verfrommeld servetje op een lege tafel
zestien reacties
Uit ervaring weet ik dat zo’n buiteling met galante ‘opraping’ best tot iets spannends kan leiden.
Ik kijk uit naar het vervolg, ik hoop dat je hem snel weer ziet!
neeeeeeeeeeeeee
maar waarschijnlijk zit je maandag bij hem in de trein. Maaike, ga in hetzelfde coupe zitten!!!!
Helaas een echte anticlimax voor jou en ook voor ons! Maar verlies hem niet uit het oog…dan kunnen wij nog vaker genieten van je outback jack avonturen 
Spannend!