Geen kermis
Het was kermis. Ik fietste langs de waalkade. De foute muziek waaide uit over de stad. Door de enthousiaste kinderstemmen kreeg ik een raar gevoel. Vaders met dochter. Vaders met zonen. Overal vaders.Maar ik ging niet naar de kermis. Dat was voor het eerst sinds jaren. Niet dat ik zo dol ben op de botsautos of een reuzenrad. Helemaal niet. Niks voor mij al die enge dingen. Dat heb ik van mijn vader. Hij durfde ook nergens in. Behalve in het spookhuis. Dat kon nog wel. Ik ging graag in de rups. Minutenlang draaiden zusjelief en ik keihard rondjes. Halverwege zakte de kap naar beneden. Dat was spannend. Niemand kon je zien. Ook onze ouders niet. Maar als de kap weer omhoog ging, dan waren wij superblij dat paps en mams nog op ons wachtten.
Aan het eind van de rit moest mijn vader altijd even langs de snoepkraam. Ik wil naar huis, zeurde ik. Ik wil haar huis, zeurde zusjelief. Het was inmiddels donker. De kermis kreeg nog meer sfeer door alle gekleurde lampjes. De muziek dreunde door. Mijn vader kocht een grote hoeveelheid noga en een kaneelstok bij de geblondeerde verkoopster. Geen bezoekje aan de kermis zonder noga en kaneel, zei hij altijd. Jaren later fietste ik nog altijd even over de kermis. De enge attracties liet ik links liggen, maar de snoepkraam niet. Voor hem.
Geen kermis en geen snoepkraam. Sweet memories. Daar moest ik het mee doen. En een gevecht tegen mijn tranen.
twintig reacties
Moeilijk, herinneringen. Maar er komt hopelijk een moment dat het zien van de snoepkraam op de kermis een glimlach op je gezicht brengt, in plaats van tranen. Ooit. Sterkte meis!
En de herinneringen staan soms om de hoek te koekeloeren, soms zonder erg, om je te verrassen, aangenaam of niet aangenaam.
Ooit komt het moment dat je weer naar de snoepkraam op de kermis gaat. En dan koop je noga en kaneel. Voor hem….zodat hij weer dicht bij je is…..
Dat zijn momenten waarop zo’n gemis heel groot voelt, misschien nog wel groter dan op andere momenten.
Het zijn geen pijnlijke herinneringen, het zijn goeie herinneringen aan dierbare momenten. Mensen blijven leven tot de laatste die zich de overledene herinnert ook overlijdt.
Och meis. Ooit ga je misschien met je eigen kinderen naar de kermis (als je die wilt ten minste) en dan kan je dit soort dingen delen. Dat is dan wel weer mooi.
Het zijn de onverwachte momenten waarop het gemis vaak zijn intrede doet…en laat de tranen maar stromen; het is niet niets en daar hoef je je absoluut niet voor te schamen. Sterkte!
Uitingen van liefde doen soms pijn. Zeker bij de versheid van verlies. Het gemis zal blijven. Maar de liefde ook.
Bah. Ik voelde me al niet zo bijster vrolijk vandaag…. Als je het over een tijd een plek hebt gegeven, ben je vast blij met alle herinneringen. Sterkte!