Bruiloft van zusjelief en het knoflookmannetje (2)
Wát, heb je het weggegooid?, riep ik naar zusjelief.Nee ik niet. De aanstaande, zei zusjelief.
Maar ik heb het nodig!, zeurde ik.
Waarom dan?, zei zusjelief.
Gewoon voor een foto, zei ik.
Je vond het toch lelijk?, zei zusjelief.
Het is bewijsmateriaal, jammerde ik.
Bewijsmateriaal? herhaalde zusjelief.
Ja, dat het echt bestaat, zuchtte ik.
Trouwens, zei ik weer op normale toon.
Hoe was het in New York?
Leuk hoor. Ze hebben geen knoflookmannetjes daar, zei zusjelief gemeen.
Zo makkelijk kwam zusjelief niet van me af. Ik ging op internet opzoek naar het mannetje. Wel een uur lang surfte ik naar sites met bedankjes in de meest rare vormen en maten. Bijvoorbeeld houten kerstmannen (heel logisch voor een huwelijk), vliegenmeppers met hartjes en wuppie-bruidjes. Totdat het mannetje me chagrijnig aankeek. Dat zou ik ook doen als ik hem was. Het is echt niet leuk om zo door het leven te gaan. Ze hadden hem op zijn minst contactlenzen kunnen geven.
dertien reacties
Wat een afschuwelijk kitscherig ding, daar heeft je zusje toch niet serieus over nagedacht?
Aan de andere kant; hij is zo lelijk dat hij ook wel weer grappig is.
Dit cadeau zou ik dus nooooooooooit weggeven: griebels, wat een creep!!!! En waarom in vredesnaam van knoflook? Dat snap ik dus niet.
Dat zou ik onmiddelijk kado geven aan al die mensen die ik niet meer terug wou zien. (stelletje heksen..)
Wow wat erg. Doe mij dan toch maar die standaard bruidstranen of -suikers. Maar wel heel goed van je dat je een plaatje hebt gevonden. Nu geloven we je echt!