De dag dat mijn verwarming dienst weigerde
Voor je het weet zitten die beesten overal. Ze verstoppen zich het liefst op warme plaatsen. Bij de motor van je ijskast. Of in verwarmingsbuizen, zei S. Ze wilde me bang maken voor de mogelijke kakkerlakken, maar ik had andere dingen aan mijn hoofd. De indeling van mijn flexkoffer bijvoorbeeld. En natuurlijk het iPod-vraagstuk. Ofwel, echte levensvragen. Totdat ik voor de eerste keer dit jaar mijn verwarming uitprobeerde.Na een half uur was hij nog koud. Steenkoud. Jee, zei ik tegen de kachel (als je alleen woont ga je overal tegen praten). Je doet het niet. Dan ga ik direct een monteur bellen. Straks gaat het vriezen vannacht en dan krijg ik wintertenen. Sinds de lagere school is dat een hele grote angst van mij. Met dank aan een schoolvriendinnetje die mij trots haar opgezwollen tenen toonde. Net paarse worstjes. Enkele jaren later stond ze als fotomodel in alle bladen, maar haar voeten zag je nooit op de foto. Mooi niet.
Waar is het nummer van de monteur?, zei ik (weer tegen niemand in het bijzonder). En op dat moment ging het mis. Door de woorden van S. Die spookten opeens door mijn hoofd. Of in verwarmingsbuizen. Of in verwarmingsbuizen. Of in verwarmingsbuizen... Opeens zag ik allerlei kakkerlakken een marathon lopen. Een hele grote marathon. Net als in New-York. Maar dan in mijn verwarmingsbuis. Hou eens op jullie, riep ik. De monteur mag niet weten dat ik mogelijke kakkerlakken heb. Straks vertelt hij het door. En dan moet ik het huis uit. Jullie nieuwe baas is vast niet zo aardig als ik. Zeker niet voor mogelijke kakkerlakken. De kachel maakte een pruttelend geluid en hij hijgde wat. Pruttel. Pruttel. Pffff. Pfff.
Mijn kachel werd weer warm. Zeer warm. En ik werd nog warmer. Van blijdschap. Ik wiebelde even met mijn niet-wintertenen. Ik droomde niet. Het was de realiteit. Mijn appartement zou binnen een half uur weer leefbaar zijn. Plus ik had nog tenen en geen paarse worstjes. Dat alles met dank aan de mogelijke kakkerlakken. Chapeau.
zeventien reacties
Oh, een aantal maanden geleden, en ook vorig jaar, zoveel problemen gehad met de verwarming. Dan was het voor het eerst stervenskoud en begaf dat ding het. Moest er een monteur komen die om vijf uur belde dat hij het niet meer ging redden. Zat je daar in je deken te blauwbekken met je zoveelste kop thee. Bah! En daarna, als alles weer in orde was, zat je bijna bovenop de verwarming!
Blij voor je dat ie het weer doet! 
Toen we vorige winter eindelijk sneeuw hadden en het buiten steenkoud was, weigerde mijn CV dienst. En ik was ook nog grieperig. Erg fijn. Gelukkig heeft meneer de monteur mij toen kunnen helpen.
Ik heb het andersom gehad: op de warmste dag van de zomer wilde mijn kachel niet uit. Die stond op volle sterkte te loeien, terwijl het buiten dertig graden was. Toeval was dat ik die dag ook net 16 chocoladetaarten moest bakken: er stonden drie ovens op 200 graden in mijn keuken. Eén voordeel: je hebt het niet koud.
Mijn kachel doet het wel, maar mijn douche niet. Die moet ik elke keer ‘opstarten’. Terwijl de ketelman hier vorige maand nog was! Vreselijk die warmteperikelen.
Heb jij je kachel nu pas aan gezet? Pff, ik ben al 2x overstag gegaan. Maar dat praten doen we gelukkig allemaal…
echter, tegen mij praten dingen of katten nog niet terug… het zou wat zijn, zeg!
De verwarmingsmonteur is bij mij kind aan huis. Hoorde van de week dat ze van plan zijn ‘m te vervangen. Het is alleen te hopen dat ze dat niet pas in december gaan doen en ik wel gewoon een lekker huisje blijf houden.
Ik doe dat maar zelden, tegen dingen praten..
[loopt met neus in de lucht al fluitend weg]
@Maaike: absoluut niet! En je moest eens weten wat ik zei: “hee, val nou niet in de gootsteen!” (niet verder vertellen hoor, dan krijgen de mensen zo’n raar beeld van me…)
Ja, dat van dat alleen wonen dat klopt. Je begint tegen dingen te praten! Of dingen beginnen tegen jou te praten! Ja, echt!
Gelukkig deed mijn verwarming het toen ik hem afgelopen week voor de eerste keer opendraaide. Het is inderdaad altijd even afwachten.