‘Alleen maar naar de sterrenhemel kijken die zojuist is verschenen.’

Achter mij verdwijnt de bedevaartsplaats Moulay Idriss. Ik weet niet dat de heilige stad straks weer zal opduiken als ik op een heuvel van een zonsondergang geniet. Het is zes uur ’s avonds en de zon staat laag. De Romeinse ruïnes van Volubulis zijn gehuld in een gouden glans. `Duizenden jaren geleden ontdekten de Romeinen dit deel van Marokko’, vertelt iemand. Ik ben er trots op dat ik ook de kans krijg om deze bijzondere plek te bezoeken. Een gids vertelt een verhaal waar ik niet naar luister. Ik wil alleen maar genieten. Van de bijzondere sfeer van deze historische plaats. En het uitgestrekte Noord-Afrikaanse landschap dat mij volledig omringt. Heel in de verte zie ik Moulay Idriss weer liggen. De zon gaat onder en dat benadrukt de magische sfeer. Ken je dat plaatsen waar je van zwijgt? Waar je volledig wil opgaan in je omgeving? Dat is Volubulis. Het kan mij even niets schelen dat hier mozaïeken liggen die de Griekse held Hercules afbeelden. Of dat er resten zijn van baden en aquaducten. Ik wil alleen maar naar de sterrenhemel kijken die zojuist is verschenen. En stil zijn. Muisstil.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.