Ik besef me dat ik meer een Boeiing 747 type ben
Gaan we met dát ding? Ik wijs met mijn vinger in de richting van een speelgoedvliegtuigje. Klein en in mijn ogen behoorlijk krakkemikkig. En daar sta ik dan. Op het vliegveld van Casablanca. Voor het eerst van mijn leven met knikkende knieën door vliegangst. Alleen de kippen ontbreken nog, zeg ik tegen een reisgenoot. Net als in van die foute Amerikaanse films. Ik besef dat ik meer een Boeiing 747 type ben. Maar ik wil wel naar Fes. Heel graag zelfs. Dus stap ik in het vliegmachientje waar niet meer dan veertig mensen en een stewardess jawel inpassen. Bij het opstijgen draaien de propellers vrolijk rond. Wij zijn best veilig hoor lijken ze te fluisteren. Ik ben niet gerustgesteld. Angstig kijk ik naar buiten. Onder mij verandert het Marokkaanse landschap van dieprood naar geel en alle schakeringen oranje. De mensen in de lemen huizen hebben geen idee van de bange Hollander die boven hen zweeft. De stewardess perst zich door het gangpad met een drankjeskar. Ik ben te misselijk om iets te drinken. De laatste twintig minuten raak ik in gesprek met mijn buurvrouw. Over Rome. Met een luide bons landt het vliegtuig in Fes. De zon gaat net onder en de prachtige fuchsia lucht brengt mij direct in de juiste stemming. Een gelukzalig gevoel. Meer heb je niet nodig om van je vakantie een succes te maken.negen reacties
Ik heb nogal wat keren in éénmotorige twee- en vierzits vliegtuigjes gezeten. Auntie ook. Zij heeft zelfs een vliegbrevet. Ooit ben ik op 10500 voet uit zo’n ding geklauterd, op een stangetje buiten gaan staan en toen losgelaten. Met een instrukteur met parachute op m’n rug.
Een hele ervaring.
Bij oude krakkemikkige vliegtuigen, auto’s, bussen, treinen, boten enz bedenk ik me altijd dat de bestuurder zelf ook niet dood wilt en dus zijn best zal doen om mij heelhuids op de plaats van bestemming te brengen maar sommige voortuigen laten mij tijdens het ritje wel heel ernstig zweten!
Dat die dingen mogen vliegen… ik vlieg er wel in maar neem bij het instappen alvast afscheid van dierbaren… brrr
Begrijp je helemaal, Maaike
Leuk verslag, mooi verwoord.. Elke lezer beleeft het helemaal mee. Dat is nu precies wat mij elke keer doet terugkomen op je site, je leuke manier van schrijven!
Jaloers word ik hiervan! Al ben ik ook meer een Boeing 747 type.