Kinderziekenhuis
Het meisje was een jaar of zeven. Net zo oud als ik op dat moment. Ze was te moe om te lopen, maar kruipen ging nog prima. Op handen en voeten begaf ze zich fier naar de dichtstbijzijnde wc. Haar hoofdje rood van de inspanning en kaal van de chemotherapie. Dat is erg, zei ik tegen mijn oma. Dat meisje moet kruipend naar de wc. Ze is net zo ziek als je broertje, was het rake antwoord van mijn oma en zij kon het weten. De harde realiteit van het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam drong op dat moment binnen in mijn kinderziel. De kinderen daar kregen geen buisjes in hun oren. Maar waren ziek. Ernstig ziek.Twee maanden later rende ik vol blijdschap naar mijn vriendinnetjes in de zandbak. Mijn broertje mag naar huis. Hij is weer beter, riep ik uit. Ze keken me vreemd aan. Het zandkasteel was belangrijker dan mijn blijdschap. Zieke broertjes hadden ze zelf ook wel eens. Dat ging vanzelf weer over.
Meer dan drie lange en slopende maanden gingen mijn ouders dagelijks naar Amsterdam. Een uur heen en een uur terug. Op bezoek bij hun doodzieke peuter. Inmiddels zijn er gelukkig Ronald McDonald huizen. Ik denk er nu over om kamerdonateur te worden, zodat nog meer ouders dichter bij hun zoon of dochter kunnen zijn. Want, zoals mijn vader het omschreef: Een ernstig ziek kind hebben, is veel en veel erger dan zelf ernstig ziek zijn.
acht reacties
Bij ons in de stad hebben ze nu ook een RMcD huis. Ik heb er over gedacht, toen het er net was, vrijwilliger te worden. Wie weet iets voor over een paar jaar. Harstikke mooi dat er tegenwoordig zulke huizen zijn!
Jee Maaik, ik geloof niet dat jullie gezin wordt ontzien door deze kloteziekte… maar ik sluit me bij jou en je vader aan… een kind ziek zien zijn of zelfs zien sterven is vreselijk. Gelukkig heb ik het nog niet van dichtbij meegemaakt. En ik hoop dat dat zo blijft.
Wat een goede actie van je. Helaas heb ik niet genoeg ruimte en is er in Amsterdam volgens mij plek genoeg. Maar geld storten kan natuurlijk altijd. Ik geef ook altijd braaf als ik bij de Mac ben.
Ik heb het nog nooit van dichtbij meegemaakt, maar ik denk dat ik je vader gelijk kan geven. Een kind is nog zo hulpbehoevend en teer en dat maakt het extra moeilijk om zo’n jong persoon te moeten zien liggen, die eigenlijk vrolijk rond zou moeten rennen, spelen en lachen met leeftijdsgenootjes. En die Ronald McDonald huizen zijn naar mijn mening een goed initiatief.
Dat geloof ik zeker. Je voelt je volgens mij zo machteloos. Ik zag een tijdje terug een docu-drama over een ziek kindje van net 4. Dat gaat door merg en been kan ik je vertellen …
Wat ontzettend raar de reactie van die andere kinderen in de zandbak, maar ook weer begrijpelijk wat je schrijft…Zelf was ik een baby toen mijn broer een ongeluk had gehad en kritiek in het ziekenhuis lag met inwendige bloedingen. Daar heb ik gelukkig ook niks van meegekregen, was te klein, maar kinderen snappen veel als je het goed uitgelegd. Later is mijn broer er gelukkig bovenop gekomen. Bah vreselijk naar als je machteloos staat!
Mooi logje Maaike! Mijn tante is vrijwilliger bij een RMcD huis, hoor van haar ook zulke goede verhalen over hoe mensen daar bij hun zieke kind kunnen zijn! Goed idee, dat donateurschap. Ik ga gelijk kijken.