Kaarsjes branden
En dan moet je weer over tot de orde van de dag Wassen, strijken, rekeningen betalen, stofzuigen, afwassen en opruimen. Het is ongelooflijk hoeveel achterstallig onderhoud je opbouwt in amper drie weken. Om even bij te komen van alle spanningen, strijken zuslief en ik neer op een terras in Den Bosch. Het mooie weer verzacht de knoop in onze maag niet. De klok van de Sint-Jan slaat vier uur. Zullen we een kaarsje aansteken voor paps?, vraag ik. Dat is een warm gebaar. Oké, zegt zuslief. 'Dat doen we.' In de kerk is het donker en sereen stil. Er branden honderden kaarsjes. Op de een of andere manier doet het me goed dat wij niet de enigen zijn met verdriet. Een beetje onhandig steken we een waxinelichtje aan. We zijn geen ervaren kerkgangers. Speciaal voor jou, fluister ik. Daarna gaan we snel weer naar buiten. De kerkdeur slaat met een bons achter ons dicht. Ik knipper met mijn ogen door het felle zonlicht. Mensen op de naburige terrassen lachen en bestellen nog een biertje. Stratenmakers maken herrie met een drilboor. Er komt een paardenkoets voorbij en een klein meisje moet huilen. Het leven gaat door. Hoe onbegrijpelijk dat soms ook is.achttien reacties
Als ik in Brabant ben gaan we weleens naar de Heilige Eik, daar branden we ook even kaarsje voor iets of iemand. Ook om even tot innerlijke rust te komen in deze soms onrustige wereld. Ja, het leven gaat onvermijdelijk door. En je zal je verdriet een plek moeten geven, vergeten zal je het nooit. En dat hoeft ook niet.
dat respect voor waardevolle riten in het leven heeft de Katholieke kerk wel. het zijn ook de enige kerken die (normaal gesproken) gewoon open en toegankelijk zijn.
En toch vind ik het zo mooi om met het aansteken van zo’n kaarsje even dichtbij een dierbare te zijn.
Het is gek en vreemd dat de tijd lijkt stil te staan in jouw hoofd, terwijl de rest gewoon door dendert alsof alles hetzelfde is gebleven. Dat je jezelf moet dwingen om de normale dingen weer te doen. Omdat je door moet. Omdat het zo hoort. Tijd loopt, hoe dan ook, door … als een zandloper, totdat iemand weer die zandloper op z’n kop zet en je weer opnieuw begint. Dat is zeker in het begin heel onwerkelijk, en soms lastig om erin mee te gaan, maar als je verder wilt heb je geen keus. Dan moet je wel. En soms, in de momenten van het doorgaan, sta je (in een kerk met een kaarsje, bijvoorbeeld) stil bij wat je in je hoofd zo bezighoudt…
Verwerk je verdriet op je eigen manier. Houd de herinnering aan je pa levend op een manier zoals jij dat fijn vindt. En neem vooral de tijd. Stop je verdriet niet weg, maar neem er de tijd voor. En het leven gaat inderdaad door. En op een gegeven moment zul je merken dat je dan plotseling weer van iets heel eenvoudigs kunt genieten. Dat het een plaats krijgt in je leven. Sterkte!
Ooit gaat jouw leven ook gewoon weer door, maar niet zonder heel vaak aan je vader herinnerd te worden. En dat is maar goed ook.
Moeilijk denk ik hoe het leven doorgaat terwijl een belangrijk iemand er niet meer is. Dat dat dan maar heel veel, hele dierbare herrineringen mogen zijn.
Heel herkenbaar. Jij staat er nog steeds volop bij stil en de rest denderd als vanouds gewoon door, zich niet bewust van jouw verdriet.
Sterkte.
Het vreemde is dat de wereld nooit even stilstaat op zo’n moment, maar als een ander het zou overkomen staan we wel even stil in gedachte en denk daar maar aan. Zodra de mens dit leest staan wij even stil. De kaars dooft nooit.
Verdriet overwinnen maakt je sterker. En daar mag je alle tijd voor nemen die je nodig hebt. Sterkte.
Wat een mooi gebaar, dat kaarsje.