Dierbaar
Het zusje van mijn vader is gestorven toen ze negen jaar was. Ze heette Maaike. Het verlies heeft een diep verdriet veroorzaakt in mijn familie. Mijn vader heeft niet voor niets zijn eerste dochter naar haar genoemd. Maaike liet ondanks haar jonge leeftijd veel mooie en tastbare herinneringen na. Bijvoorbeeld een plastic hertje dat ze na een schoolreisje aan haar moeder gaf. Het hertje heeft altijd bij mijn oma op de kast gestaan. Niet aankomen!, zei ze op het moment dat ik het van dichtbij wilde bekijken. Dit is mijn dierbaarste bezit. Na het overlijden van oma verhuisde deze kostbare herinnering naar de studeerkamer van mijn vader. Het kreeg een mooie plaats naast de vergeelde foto van zijn zusje. Een meisje met stralende ogen en een aanstekelijke glimlach. Een sprankelende ster in mijn gedachten, ook al heb ik haar nooit gekend. Vanavond heb ik het hertje verplaatst van de studeerkamer van mijn vader naar mijn vensterbank. Helaas minimaal twintig jaar te vroeg.Iedereen ontzettend bedankt voor de hartverwarmende reacties hieronder!
21 reacties
Er zijn zoveel dierbare dingen (en mensen) om ons heen. Vaak beseffen we het niet. Of te laat. En dat is jammer. Ik hoop dat onze ogen geopend mogen worden voor de liefde die ons omringt.
Ik sluit me helemaal aan bij Paul. Maar ik weet zeker dat je zo veel goede herinneringen hebt en ik hoop dat die op den duur weer een glimlach op je gezicht toveren.
dat is goed om te doen. het geheel vervatten in kleine dierbare dingen, met zo nodig nog dierbaardere herinneringen eraan vast.
Bijzonder verhaal… hoop dat je er steun in vindt. Zo zijn Maaike en je vader altijd bij je. Kan je hem af en toe eens om raad vragen…ik weet zeker dat hij antwoordt.
Dat plastic hertje is goud waard omdat het is gevuld met prachtige herinneringen. Tot morgenavond, fijn dat ik je dan eindelijk kan zien. Fysieke afstand voelt erg naar in deze moeilijke tijd. xxxx
Via via (allerlei weblogs) ben ik in deze voor jou moeilijke periode op je weblog terecht gekomen.
Iets in me zegt al dagen dat ik moet reageren op deze gebeurtenis, waarom weet ik niet.
Ik las deze stukjes over je verlies en hoe je ermee omgaat en ik moest huilen en kon niet meteen reageren middels een reactie op je vorige logje. Daarom een reactie bij dit logje
Ik wens je heel veel kracht voor het verwerken van dit verlies!
Voor mij is het inmiddels bijna 11 jaar geleden dat ik mijn vader verloor op zeer onverwachte wijze. Hij was ook 56.
Het was precies een week voor mijn 22e verjaardag en ik voel nog elke dag de pijn, de onmacht, de oneerlijkheid en het gemis. Maar ook voel ik me nog elke dag dankbaar dat ik bijna 22 jaar heb mogen genieten van alles wat hij voor mij betekend heeft.
Heel veel sterkte voor jou en je dierbaren toegewenst in deze tijd van verwerking en acceptatie. Wat mij hielp als ik het echt te kwaad kreeg en het gevoel had dat ik geen tranen meer over had om te huilen was denken aan de grappige dingen die hij deed/zei en dat toverde een lach op mijn gezicht en ik kon weer even verder.
Ik maak tussen de regels op dat je je er kranig door slaat maar als je behoefte hebt aan contact met iemand die gevoeld heeft wat jij nu moet voelen, schroom niet!
Heb je er geen behoefte aan voel je dan ook niet verplicht tot contact. Dit is primair bedoeld als een reactie op je ontroerend stukje tekst over een herinnering aan je vader.
Liefs,
Maggie
Wat mooi is, is dat jij deze herinnering kunt doorgeven en het hertje gekoesterd wordt