Niet normaal
Zag je dat?, vraagt K. Ja, niet normaal hé, zeg ik. We zitten in de auto richting Nieuwegein. Twee jongens met petjes op springen uit een auto. Ze delen klappen uit aan drie soortgenoten met leren jassen op het fietspad. Een fiets vliegt door de lucht. Iemand valt op de grond. Ik krijg een naar gevoel van vechtpartijen. Wat is er mis met praten?Met mijn middelbare school breng ik een bezoek aan Parijs. Elke avond ploffen we neer op een sfeervol terrasje in Qartier Latin. Ik verbaas me over de hoge prijzen. Zeven gulden voor een glas cola. Nou ja. Opeens klinkt er hysterisch gekrijs van een meisje. Ze wordt aan haar haren over de grond gesleurd door een oudere man. Een jonge man grijpt in. Hij werkt de oudere man tegen de grond. Hardhandig. Geschreeuw en klappen volgen. Overal bloed. Binnen vijf minuten is de politie aanwezig. De twee mannen worden overmeesterd en in een politieauto geduwd. Het meisje wordt opgevangen door een vrouwelijke agent. Einde voorstelling. Voetgangers lopen verder alsof er niets aan de hand is. Straaltekenaars gaan door met het maken van karikaturen. Zwervers verstoppen zich weer in hun dronkemansroes. Gewoon een avond in de Parijse studentenwijk
Maar de dure cola smaakte mij niet meer. Nooit eerder was ik een meisje van vijftien uit de provincie getuige geweest van een vechtpartij. Het heeft lang geduurd voordat ik de Franse hoofdstad en geweld van elkaar kon scheiden. Zelfs de mooiste steden in Europa ontkomen niet aan rake klappen. Bah.
tien reacties
Mensen doen idd altijd alsof hun neus bloedt bij dit soort dingen. Gelukkig overigens niet alle mensen. Raar hoor.
Vechten doe je alleen als je verbaal niet sterk genoeg bent om het af te handelen. Domme mensen dus die vechtersbazen.
Ja vechten is niet veel meer dan proberen groter te zijn dan je bent. Door te vechten ben je enkel in gevecht met je eigen ik. Ooit (in mijn jonge jaren) heb ik een keer een meisje aan dr haren getrokken (na een maandenlange durende ruzie en grote vernederingen) en ik voel me er nog tot de dag van vandaag beroerd om. Gewoon dom… vechten. Want… wat berijk je er nou mee ? Niets. In mijn geval een levenlang schuldgevoel dus. Daarna ben ik altijd braaf geweest uiteraard. Met praten berijk je veel meer.
Ik heb ‘t ook wel eens gezien, onbegrijpelijk dat mensen dat, en ergere dingen, elkaar aan kunnen doen.
Ik heb ook regelmatig nare dingen gezien toen ik in Parijs studeerde. Helaas is het overal hetzelfde. Wat ook erg naar aan Parijs is, is dat ze bij de prijs van de desbetreffende cola ondertussen van de oude guldenprijs naar eenzelfde europrijs is gegaan… 
Mensen zijn de raarste dieren…