Blik op oneindig
Als je twijfelt, moet je stoppen. Tenmiste dat waren de wijze woorden van mijn rij-instructeur. En die nam ik behoorlijk letterlijk. Dus zakte ik drie keer voor mijn rijbewijs. Omdat ik zo aarzelde. Zo nu en dan kan het geen kwaad om het gaspedaal stevig in te drukken. Anders kom je nooit verder. Ik ben ervaringsdeskundige. Toch twijfel ik nu over van alles. Moet ik mijn leven drastisch veranderen? Of even doorgaan zoals het is? Dingen nemen zoals ze zijn? Mijn rij-instructeur had nog meer wijze woorden. Autorijden is vooruit kijken. Je zicht is te beperkt als je naar de motorkap blijft staren. Dus keek ik voorzichtig om mij heen. Ik zag autos, mensen, vogels en voetgangers, zonnestralen en regenwolken. Een nieuwe wereld. Op dit moment betrap ik mezelf erop dat ik weer té veel naar de motorkap staar. Terwijl er zoveel moois op mijn pad komt. Geremd door twijfels. Dat ben ik. Terwijl ik het liefst plankgas wil geven. In volle vaart vooruit met een blik op oneindig.zeventien reacties
En weer staat het kippevel op mijn armen. Wat kan jij toch prachtig schrijven ! Herkenbaar… dat ook.
Wauw… mooi geschreven weer! Stap 1 om het motorkap-staren te doorbreken is het erkennen ervan. Zover ben je al. Stap 2 is je afvragen wat je werkelijk wilt veranderen en Stap 3 is de juiste timing afwachten c.q. bepalen. Lastige, eerlijke vragen stellen aan jezelf… Moeilijk, maar wel goed om zo af en toe te doen. En verandering is geen garantie voor vooruitgang, maar je wordt er nooit slechter van, je leert heel veel. En ik spreek uit ervaring!
Vandaar die nieuwe kopkleur!
jeetje…ook voor mij lijkt dit mijn eigen verhaal. Echt PRECIES hoe ik me voel. Twijfelen, twijfelen, twijfelen. Vooral over mijzelf, mijn kunnen en wat ik heb gedaan. Verdomde lastig. Voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik loop er nu tegenaan door sollicitaties. Afwijzigen, uitnodigingen, sterkte/zwakte analyses maken. Afvragen wat je wilt en maar lachen en proberen zeker over te komen bij een gesprek. Gelukkig ben ik niet de engie die twijfelt, blijkt uit jullie reacties. Zou het dan toch gewoon menselijk zijn? of zitten we allemaal in de zogenaamde ‘quarterlife’crisis van de (bijna) derdigers…
Soms heb je gewoon momenten dat je het even ‘rustig aan’ doet, maar om sleur te doorbreken moet je soms ook weer eens goed rondkijken, nieuwe en leuke dingen doen.
Momenteel zit ik zelf geloof ik ook een beetje in het motorkap-staren-verhaal….