Penalty en mythologie
E. is enthousiast: Heb je nog gekeken gisteren? Waarnaar? vraag ik. Naar PSV suffie. Het was spannend joh. Nee. Ik heb niets gezien, zeg ik. Je weet toch dat ik niet tegen spannende wedstrijden kan? E. knikt bevestigend. Vorige zomer speelde Nederland in de kwartfinale van het EK-voetbal tegen Zweden. Ik verafschuw 'alles of niets' wedstrijden. Op belangrijke momenten schakel ik direct over op een ander net. Maar dat is een beetje asociaal als je samen met vrienden kijkt. Dus heb ik deze wedstrijd thuis gekeken. Verstopt onder mijn dekbed met een boek over Griekse mythologie. Als ik over helden lees, dan worden onze voetballers het ook, aldus een bijgelovige Maaike. En aangezien we wonnen - zelfs met penaltys had ik gelijk. De halve finale heb ik wel samen met vrienden gekeken. Nou ja, mijn vrienden keken en ik was buiten. Of ik had een kussen voor mijn gezicht. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat ik thuis had moeten blijven. Met mijn mythologieboek. Dan hadden we beslist gewonnen. Het verliezen van de wedstrijd lag dus niet aan de trainer, de voetballers of de tegenstander. Het lag aan mij. Daarom kijk ik liever niet meer naar voetbal. Veel te pijnlijk. Overigens is dat niet de enige reden dat ik de wedstrijd gisteren heb gemist. Ik heb een hekel aan PSV. Dus heb ik ook niet gelezen in mijn mythologieboek. Expres. En dan winnen ze toch. Daar snap ik dan weer helemaal niets vanacht reacties
Oh, die wedstrijd. Toen ben ik weer begonnen met roken. Ik kon niet tegen de spanning! Feestje op de rugbyclub in utrecht waar ze geen peuken verkochten ‘want die is een sportclub’ (maar je verkoopt wel drank, natneus) dus moest ook nog bietsen.
Laat voortaan ff weten als je met boek onder deken kijkt, dan hoef ik me niet zo druk te maken!
Een vriend van mij moet altijd de kamer uit als Ajax of Nederland achter staat. En het erge is dat het nog werkt ook.
Je lijkt mijn oma wel.
Die ging altijd in de achterkamer zitten met een handwerkje, als Ajax of het Nederlands elftal moest spelen. Een fijn mens, mijn oma. Af en toe hoorde je haar uit de keuken roepen: “Wat gebeurt er?” En op zondagmiddag, als ze de uitslagen van de eredivisie gingen oplezen, ging ze met haar ogen dicht en vingers in haar oren voor de TV staan, en ging ze heel hard zingen. Anders was Studio Sport om zeven uur niet meer leuk, vond ze.