Op de vlucht in de buurtsuper
Sommige mensen draaien hun hoofd om voor verdriet en ellende. Mijn moeder heeft er wekelijks last van. Een aantal goede kennissen vermijdt haar zelfs opzettelijk in de supermarkt. Ze rijden met hun kar naar de kaasafdeling. Dan zijn ze plotseling vergeten dat ze zojuist een kilo Old Amsterdam hebben gekocht. Mijn moeder negeert dit. Maar natuurlijk doet het wél pijn. Ik zou het anders aanpakken. Het is niet zo moeilijk om in de buurtsuper een botsing in scène te zetten. En met je kar tegen een goede kennis aan te knallen. Dat is toevallig. Hoe gaat het nu met jou? zou ik vragen. Op een opvallend vriendelijke (sarcastische) manier. De goede kennis voelt zich dan erg ongemakkelijk. Heerlijk. Stille wraak. Gelukkig heb ik hier zelf geen last van. Mijn vrienden negeren me niet. Ze vragen regelmatig hoe het gaat. En sturen lieve kaartjes met opbeurende teksten. En dat zijn geen mensen van in de vijftig. De meesten hebben beide ouders nog. Juist daarom begrijpen ze goed hoe ik me voel. Mijn vader is ongeneeslijk ziek. Ooit zullen ook mijn vrienden hun ouders gaan verliezen. Meer heb je niet nodig om je in een ander te kunnen verplaatsen.veertien reacties
Veel mensen kunnen slecht met emoties omgaan. Ze vluchten er voor, ontlopen het, zowel bij zichzelf als bij anderen. Gelukkig zijn er altijd wel echte vrienden die er niet voor weg lopen. Mijn beide ouders zijn allebei al overleden. Ik weet wat het betekent om een ouder te verliezen. Sterkte.
Toen mijn zusje geboren werd en ze gehandicapt bleek te zijn, zijn mijn ouders de helft van hun vrienden kwijtgeraakt. Omdat die mensen gewoon niet wisten hoe ze er mee om moesten gaan en daarom mijn ouders maar niet meer belden. Zelfs geen kaartjes voor de geboorte. Vreselijk. Ik begrijp dan ook heel goed hoe dat voelt.
Heel veel sterkte met je paps. En geniet van jouw vrienden die wel weten hoe het moet.
Die mensen weten zich waarschijnlijk geen houding te geven, kunnen of willen er niet mee geconfronteerd worden. Dat vind ik egoïstisch van die mensen, ze kunnen daar beter eerlijk over zijn dat ze het moeilijk vinden, dat is ook helemaal niet erg. Veel erger is het negeren en vermijden.
Mensen die weigeren om eens de schoenen van een ander te gaan staan, merken later wel hoezeer die van hunzelf stinken. Dat soort mensen ben je beter kwijt dan rijk. Vooral degenen die wél oordelen, maar niet op de man/vrouw afvragen hoe het zit. Good riddance…
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook altijd moeilijk vind iets te zeggen tegen mensen die zoiets moeilijks meemaken. Maar ieder weldenkend mens zou moeten snappen dat negeren de slechtste keus van alles is. Dus zal ik om die reden nooit iemand mijden. En ik vind het triest dat jouw moeder (en Kaats ouders destijds) zoiets moeten doormaken. Onnodig. Sterkte meid.
Mensen kunnen zo bot zijn in hun niet weten hoe met de situatie om te gaan. En dat doet zeer, verdomd zeer……
Ik ben het met Fash en Saskia eens. Maar mensen zijn zo bang voor die spiegel. Of ze zijn bang om je moeder te kwetsen. Door hun stilte doen ze dat…
Soms weet ik niets te zeggen, en dan zeg ik dat ook: ‘ik weet niet wat ik moet zeggen.” Net doen alsof er niets aan de hand is vind ik wel heel erg eigenlijk …
Klopt wel allemaal, heb zelf mijn broer verloren door een ongeluk met zijn auto! (al weer meer dan 10 jaar geleden) Mijn ouders maakten het zelfde mee, en willen nog steeds graag praten en niet vergeten! Ik zelf zat er niet mee als ze mij toen zouden ontlopen, voor sommige mensen is het toch te moeilijk en ik laat ze dus maar…. neem niemand iets kwalijk in zo’n geval.
Maar ik weet dat het voor veel personen vreselijk is het gevoel te krijgen te worden ontlopen!
Ik heb het idee dat zoiets voortkomt uit angst voor een confrontatie met hun eigen sterfelijkheid. Op het moment dat je er stil bij staat dat iemand die je kent binnen niet al te lange tijd zal overlijden, besef je zelf hoe kwetsbaar je bent. Die mensen willen/kunnen dat beeld niet accepteren. Ze sluiten dus hun ogen voor hun eigen menselijkheid…
Ik heb meer respect voor mensen die al hun moed bij elkaar rapen en je aanspreken in zulke situaties dan dat ze je gewoon negeren. Alsof het al niet lastig genoeg is. Ergens vind ik het nog laf ook van zulke mensen. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit mijn ouders zou verliezen. Ook al weet je dat het ooit zover zal zijn…. Daarom geniet ik nu maar zoveel mogelijk van mijn familie en vrienden, die zijn allemaal goud waard!
Wat vreselijk! In zulke situaties leer je je omgeving goed kennen. Mensen zijn egoïstische wezens en de meesten haken af als het te moeilijk wordt. Bah.
Vorige week zat ik met een goede vriend in het vondelpark, komt er een academie student naar ons toe die voor een project aan ons vroeg iets moois en iets naars dat je hebt meegemaakt te vertellen. Mijn vriend dacht geen seconde na en zei: ‘het overlijden van mijn moeder, ook al is dat tien jaar geleden.’
Ik was even stil. Het leven is hard.
Heel veel mensen kunnen hier idd niet mee omgaan. Ik maak het ook mee hoor, als mensen mij zien lopen dan draaien ze hun hoofd om of lopen snel naar binnen. Ze weten gewoon niet wat ze moeten zeggen. Zielig voor die mensen. En soms maak ik er ook gebruik van hoor, bij zo’n marketingfiguur aan de foon bijvoorbeeld. Dan ben je lekker snel van ze af!
Brrrrrr, dat lijkt me voor je moeder afgrijselijk: dat mensen haar ontlopen, omdat ze niet willen vragen hoe het met je vader is en omdat ze bang zijn voor de dingen die je moeder dan misschien wel gaat zeggen. Wees blij dat je zelf zulke lieve mensen om je heen hebt die wel oprecht willen weten hoe het met je is en je helpen als het nodig is. Wees daar zuinig op, maar dat hoef ik je vast niet te vertellen.