Arrivederci Roma!
De voorjaarszon schijnt fel in mijn ogen. Daardoor kan ik niet zien of mijn muntjes in de Trevifontein belanden of ernaast. Dat is jammer. Een beetje geluk kan ik wel gebruiken. Ik neem plaats op de stenen rand van de fontein en negeer Italianen die luid Ciao Bella! roepen. Het kabbelende water geeft mij een ontstappen gevoel. Het is voorjaar in Rome. In Nederland is het fris. Ik heb zonnebrandcrème nodig om verbranding tegen te gaan. Waarom heb ik zulke blanke schouders?, zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Twee bejaarde dames kijken me vreemd aan. Wat voor taal spreekt zij? Ik krijg dorst door het warme weer. Een cappuccino lonkt. Ik verlaat de Trevifontein. Arrivederci, zeg ik tegen de bejaarde dames. Onderweg naar Piazza Campo de Fiori omzeil ik toeterende Vespa-scooters. De mannen op de scooters zijn leuk. Het maakt mijn dag extra zonnig. Ik onderdruk de verleiding om te gaan shoppen in Via Condotti. In plaats daarvan breng ik straks een bezoek aan de Spaanse trappen. Een schoolvoorbeeld van de Italiaanse Rococo. Waarom ben ik niet geboren in het elegante en stijlvolle Italië? Want natuurlijk was ik vandaag niet in Rome. Ik heb niet meer gezien dan de binnenkant van de wc-pot. Kotsmisselijk. Maar een beetje fantaseren kan geen kwaad. Of was ik gewoon aan het ijlen?twaalf reacties
Ik ben het met moniekje eens. Als je je gedachten zo kunt vullen met leuke dingen. Terwijl je ziek bent, doe je het goed. In ieder geval beterschap.
Hahahaha…ik zat mezelf al helemaal druk te maken! Waarom zij wel en ik niet…
Prachtig omschreven, maar toch…beterschap! Met je arme blanke schoudertjes ;)
Beterschap maar bedankt voor de opfrisser.
Ik ga in mei naar Rome!