Toen en nu
In 1940 was mijn oma dertig. Net zo oud als ik nu ben. Op dat moment had ze al vier kinderen. In de oorlog kwamen er twee bij. En één dochter stierf op tweejarige leeftijd aan een longontsteking. Oma zat niet in het verzet. De verantwoordelijkheid voor haar gezin was te groot. Maar ze pestte wel de NSB-familie bij haar in de straat. Ze klom s avonds tijdens spertijd over de tuinmuur. En dat was streng verboden. Toch zorgde ze ervoor dat ze gezien werd. Het was haar vorm van verzet. Als zij een kopje surrogaatkoffie wilde drinken bij de buren, dan kon niemand haar stoppen. Ook de NSB niet.Vanavond in de supermarkt. Ik irriteer me omdat alle eenpersoonsverpakkingen op zijn. Dus koop ik met tegenzin een gezinszak sla. Deze verdwijnt morgen (nog goed gevuld) in mijn vuilnisemmer, omdat ik dan uit eten ga. En langer kan ik het restant niet bewaren. Waarom hebben die stomme supermarkten nooit genoeg op voorraad? Waarom zijn ze niet lief voor mij?
Mijn oma en ik allebei dertig. Ik wind me op over een zak sla en zij moet met vier kinderen een oorlog overleven. Het is bijna een bizar verschil.
dertien reacties
Een verschil wat eigenlijk niette vergelijken is. Zo zie je maar hoe de wereld en maatschappij snel veranderen, al is het soms ontzettend snel al die veranderingen!
Dat is het lastige, maar tegelijk het mooie aan geschiedenis (nu komt de geschiedenisdocent in me naar boven hoor). Je ziet veel parallellen tussen toen en nu, maar ook veel dingen die zo verschillend zijn dat je niet kunt begrijpen dat je je nu over sla druk maakt. Eigenlijk is het ook niet fair om te denken over de grote verschillen tussen je oma en jezelf: de situaties zijn niet te vergelijken. Toch?
@Barbara: helemaal mee eens, het illustreert alleen hoeveel er kan gebeuren in zestig jaar… En soms denk ik daar dus wel eventjes over na! Wij halen onze levenservaring uit andere dingen, bijvoorbeeld het maken van wereldreizen…
Ik doe dat regelmatig……….daar over nadenken. Maar dat heeft ook veel met mijn werk als docent geschiedenis te maken natuurlijk.
Eigenlijk kan je er niet omheen en eigenlijk moet je er niet teveel bij stil staan….maar bizar is het zeker!
Wat voor ons heel gewoon is was, vroeger luxe. Zeker niet vreemd om af en toe eens bij stil te staan. Komen dingen ineens in een heel ander perspectief.
Ik ben ervan overtuigd dat onze generatie (wat klinkt dat ouwe lullerig) zich heel anders zou gedragen als we ook de/een oorlog hadden meegemaakt.
Dat is zo mooi aan mijn leerlingen. Als we het over WO2 hebben, krijgen we het ook altijd over het verzet. Dan roept de hele klas en masse dat ze ook in het verzet zouden gaan. Dan praten we verder en leg ik uit wat ‘verzet’ nu eigenlijk precies inhield en de gevaren die het met zich meebracht. Uiteindelijk blijken het dan toch maar één of twee leerlingen te zijn die het dan nog zouden willen doen.
Mensen hebben vaak een romantisch beeld van verzet, oorlog e.d. merk ik, maar ik denk dat de waarheid heel anders is. Dus idd Jochem: mensen die geen oorlog van heel dichtbij hebben meegemaakt, zouden zich anders gedragen als ze dat wel hadden, denk ik.
Tijden zijn inderdaad veranderd, maar ik begrijp wat je bedoeld! Had hetzelfde met mijn magnetron-spaghetti-bolognesi vanavond in de supermarkt; alleen maar zo’n mega-pak. Op zich kan ik daar wel driekwart van op, maar met een 1-persoons portie red je het ook wel… Toch zonde om de rest weg te gooien iedere keer. Helemaal als je bedenkt wat die kant-en-klare troepjes kosten… Misschien is het toch te prijzen dat je er wel over nadenkt, in plaats van het zo maar weg te gooien… Misschien is het wel niet zoveel veranderd als je denkt hoor.
Inderdaad. Ik heb zelf niet direct zo’n referentiekader, maar sta altijd wel met m’n beide benen weer op de grond als ik bijvoorbeeld een film uit die tijd zie. Dan denk ik: waar maak ik me druk over?